«Μνήμες των ήχων», με το συνάδελφο Γιαννακόπουλο Κώστα στο portokaliradio.gr (15 Σεπτεμβρίου )

http://www.portokaliradio.gr/

Μετά το κόκκινο έρχεται και το πορτοκαλί... για τα κινήματα της αλληλεγγύης. Ανοίγουμε τα μικρόφωνα στην κοινωνία.

Η εκπομπή «Μνήμες των ήχων», με το συνάδελφο Γιαννακόπουλο Κώστα, κάθε Τρίτη 19:00-20:00, στο portokaliradio.gr προσπαθεί να ανιχνεύσει την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού από τις αρχές του εικοστού αιώνα (ίσως και από τα βάθη του 19^ου) μέχρι τις μέρες μας.

Όχι στα κενά που κραττούν τα σχολεία κλειστά

ΕΝΩΣΗ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΓΟΝΕΩΝ

ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ

ΑΝΩ  ΛΙΟΣΙΩΝ & ΖΕΦΥΡΙΟΥ

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ

Για πρώτη φορά στην περιοχή μας κατά την έναρξη της σχολικής χρονιάς καλούνται τα σχολεία στον Δήμο Φυλής να υπολειτουργήσουν εφόσον υπάρχουν τα εξής κενά:

13 ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΙ

89 ΔΑΣΚΑΛΟΙ

75 ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΩΝ

Ως ένδειξη διαμαρτυρίας καλούμε όλους τους γονείς την Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2015.  

Να κλείσουμε συμβολικά τη Λεωφόρο Φυλής για μια ώρα, από 11.30πμ ως 12.30μμ. Ζητούμε την άμεση τοποθέτηση νηπιαγωγών, δασκάλων και καθηγητών στο Δήμο Φυλής.

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΟΛΩΝ ΚΡΙΝΕΤΑΙ  ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ!!!

Εκδήλωση στη μνήμη του Π. Φύσσα

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου στις 6:00 μ.μ.

Παύλου Φύσσα 60- πρώην Παναγη Τσαλδαρη

Η γοητεία των υλικών ροών

         Του Γιάννη Παπαδόπουλου

  Α) Η Χρηματοπιστωτική σφαίρα

Η Χ/Π σφαίρα και τα παράγωγα προϊόντα έχουν χαθεί εντελώς από την ανάλυση μας ως Αριστεράς της κοινωνικής ανατροπής , καίτοι η κρίση εκδηλώθηκε εντός της σφαίρας αυτής, ως τραπεζική κρίση, καίτοι τα C.D.O. απετέλεσαν τα οχήματα της. Λογικό, αφού κατά την γνώμη των περισσοτέρων εξ υμών , διακινούνται εντός της κερδοσκοπικής Χ/Π σφαίρας και είναι «τοξικά» να έχουν κυρίως κερδοσκοπική διάσταση.

Αναφερόμαστε βέβαια στα C.D. S. πάλι όμως από την κερδοσκοπική τους πλευρά. Δεν τα συνδέουμε με ορθό τρόπο με την κατάρρευση της Λέμαν Μπράδερς, καίτοι συχνά μιλάμε για αυτήν. Οπότε δεν απαντάμε και  στο εξής «αφελές» ερώτημα: Πως είναι δυνατόν να καταρρεύσει ένας σημαντικός κόμβος του τραπεζικού συστήματος, καθώς και άλλοι,  πως είναι δυνατόν να οδηγηθεί το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα σε τέτοια αστάθεια από έναν μικρό αριθμό ενυπόθηκων δανείων χαμηλής αξιοπιστίας, Των υποαρίστων (Subprimes) αμερικανικών δανείων. Διότι τα δάνεια αυτά δεν ήταν ιδιαιτέρως διαδεδομένα. Μόνον το 15% των ενυπόθηκων αμερικανικών δανείων ήταν υποάριστα.

Τα δάνεια αυτά βέβαια λέμε ότι δεν εξυπηρετούντο από ένα σημείο και πέρα λόγω της αύξησης των αμερικανικών επιτοκίων. Σύμφωνοι, αλλά γιατί αυξήθηκαν τα αμερικανικά επιτόκια; Και μιλούμε για ραγδαία αύξηση σε μία πενταετία Τι συνέβη και η Αμερικανική Κεντρική Τράπεζα δεν μπόρεσε να εκτιμήσει τις επιπτώσεις μίας τέτοιας πράξης; Η απάντηση είναι δεν είχε εικόνα της διασποράς των πιστωτικών παραγώγων, δεν είχε εικόνα των υψηλών μοχλεύσεων των επενδυτικών τραπεζών ή ακόμη, όπως ο Γκρήνσπαν τότε, υπερτιμούσαν τα CDS.

Οι αναλύσεις του μεγαλύτερου μέρους της αριστεράς αγνοώντας αυτά τα ζητήματα αφήνει απ΄ έξω τη θρυαλλίδα της κρίσης, δηλαδή την αύξηση των αμερικανικών επιτοκίων σε συνδυασμό με την «αβελτηρία» της Αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας, καθώς και τα οχήματα της κρίσης δηλαδή τα πιστωτικά παράγωγα.

Έτσι μένει αναπάντητο ένα ακόμη «αφελές» ερώτημα το οποίο ούτε καν θίγουμε, ενώ μας  απασχολεί η αιτία του υψηλού δημοσίου χρέους. Το ερώτημα είναι:

Οι εγγραφές στο Εσπερινό Γυμνάσιο Άνω Λιοσίων συνεχίζονται

ΚΑΝΕ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΜΕΡΑ!!!

Μην αφήνεις τα όνειρά σου να χάνονται

Είναι σημαντικό να στηριχθεί το Εσπερινό Γυμνάσιο Άνω Λιοσίων γιατί αυτό βοηθά  όλους τους κατοίκους του Δήμου.

Εδικά τους νέους, εργαζόμενους και άνεργους, όπως και τους υπόλοιπους εργαζόμενους που δεν κατάφεραν να τελειώσουν το Γυμνάσιο και τώρα έχουν την ευκαιρία αυτή χωρίς να έχουν πρόβλημα με τη δουλειά τους.

Ποτέ δεν είναι αργά!!!!

Αποχή-λευκό-άκυρο: αλήθειες και ψέμματα (*)

(*) Παράθεση από το ιστολόγιο Cogito ergo sum
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Με αφορμή την "ανταλλαγή πυρών" ανάμεσα στους σχολιογράφους σχετικά με το αν πρέπει να πάμε να ψηφίσουμε και με το τι πρέπει να ψηφίσουμε, το σημερινό σημείωμα είναι τεχνοκρατικό και νομίζω πως δίνει απαντήσεις σε ερωτήματα για τα οποία κυκλοφορούν πολλές λανθασμένες απαντήσεις. Πάμε, λοιπόν, να δούμε μερικά "μυστικά" της εκλογικής ψήφου, όπως ισχύουν στο καθεστώς στο οποίο αναγκαστικά ζούμε:

(α) Με βάση τον νόμο 3434/2006, τα λευκά ψηφοδέλτια δεν προσμετρώνται στα έγκυρα. Έστω κι αν η λογική λέει ότι το λευκό συνιστά συνειδητή επιλογή τού ψηφοφόρου και σημαίνει ότι κανένα από τα υποψήφια κόμματα δεν τον εκφράζει, αυτός είναι ο νόμος και δεν αλλάζει. Συνεπώς, το λευκό έχει την ίδια ακριβώς αξία με το άκυρο.

(β) Το πρώτο σε ψήφους κόμμα επιδοτείται με 50 έδρες. Αυτό σημαίνει ότι οι υπόλοιπες 250 έδρες κατανέμονται με απλή αναλογική, άρα κάθε κόμμα παίρνει μία έδρα για κάθε 0,4% που συγκεντρώνει επί των εγκύρων ψηφοδελτίων. Δηλαδή, αν το πρώτο κόμμα φτάσει το 40,4% επί των εγκύρων, κερδίζει αυτοδυναμία 151 εδρών, όσα κι αν είναι τα άκυρα ή τα λευκά ψηφοδέλτια.

(γ) Κατ' επέκταση του προηγουμένου, η επίτευξη αυτοδυναμίας δεν έχει ευθεία σχέση με το πόσα κόμματα θα περάσουν το κατώφλι του 3% για να μπουν στην βουλή. Όποιο κόμμα βγει πρώτο με τουλάχιστον 40,4% των εγκύρων ψήφων, κερδίζει αυτοδυναμία είτε μπουν στην βουλή τρία κόμματα είτε μπουν δεκατρία.

(δ) Είναι απολύτως εσφαλμένη η εντύπωση ότι, ψηφίζοντας μικρά κόμματα, τιμωρείς τα μεγάλα. Κι αυτό διότι, με δεδομένο ότι όσα κόμματα δεν συγκεντρώνουν 3% δεν μπαίνουν στην βουλή, η κατανομή των εδρών γίνεται αναλογικά στα υπόλοιπα κόμματα. Ένα παράδειγμα: αν υποθέσουμε ότι τα εκτός βουλής κόμματα συγκεντρώνουν αθροιστικά 15%, το πρώτο κόμμα κερδίζει αυτοδυναμία αν μαζέψει 40,4% του υπολοίπου 85%. Δηλαδή, στο παράδειγμά μας η αυτοδυναμία κερδίζεται και με ποσοστο 40,4% Χ 0,85 = 34,34%! Με απλά λόγια: ψηφίζοντας περιθωριακά κόμματα, όχι απλώς δεν τιμωρείς τα μεγάλα αλλά τα ενισχύεις κιόλας!

«Το φόβο μας» να έχετε κ. Μεϊμαράκη!!!…

Καταγγέλλουμε κατηγορηματικά την απαράδεκτη δήλωση  του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, κατά την περιοδεία του  στο Ηράκλειο Κρήτης, "εμείς λέγαμε όχι σε άχρηστους στο Δημόσιο, εκείνοι τους επαναπροσέλαβαν".

Αυτή τη γνώμη έχει ο κ. Μεϊμαράκης για τους χιλιάδες εργαζόμενους εκπαιδευτικούς, καθαρίστριες, σχολικούς φύλακες, υπαλλήλους ΕΡΤ, διοικητικούς στα ΑΕΙ,  που από τη μία στιγμή στην άλλη βρέθηκαν στο δρόμο επί της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα βέβαια πάντα με τις επιταγές των μνημονίων κι όχι τις κοινωνικές ανάγκες. Χρήσιμα είναι γι αυτόν τα «άγια» κέρδη των επιχειρήσεων που ληστεύουν τον ιδρώτα κάθε εργαζόμενου. Οι οικογένειες εκδοτών, καναλαρχών, πολιτικών, οι «κομιστές» που διαπομπεύουν την ενημέρωση και τη δημοσιογραφία, όλοι όσοι υπερασπίζονται τα «όσια» του κεφαλαίου οδηγώντας τους εργαζόμενους και τη νεολαία στον μνημονιακό καιάδα. Οι «άχρηστοι» που επαναπροσλήφθηκαν συνεχίζουν να αποτελούν «αγκάθι» για τους δανειστές και τους ντόπιους εκπροσώπους τους. Πρώτα και κύρια γιατί το επέβαλλαν με τους αποφασιστικούς αγώνες τους κι όχι γιατί τους χαρίστηκε από κάποια κυβέρνηση. Κι αυτό δεν μπορεί να το χωνέψει ο κ. Μεϊμαράκης.

Η συγκεκριμένη δήλωση έρχεται από το παρελθόν και ορίζει το ζοφερό μέλλον που μας προετοιμάζουν ως μονόδρομο εξυπηρέτησης της βάρβαρης πολιτικής κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ. Είναι η πολιτική που υπηρέτησε η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με κορμό τη ΝΔ, καταργώντας τομείς της επαγγελματικής εκπαίδευσης και δίνοντάς τες φιλέτο στους ιδιώτες,  διαλύοντας τα Πανεπιστήμια και τις δημόσιες υπηρεσίες, ρίχνοντας «μαύρο» στην ενημέρωση. Στηρίζει τη νέα πραγματικότητα του 3^ου μνημονίου που ψηφίστηκε από το μνημονιακό μέτωπο ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΠΟΤΑΜΙ – ΑΝΕΛ – ΣΥΡΙΖΑ, που όλοι δεσμεύονται να υλοποιήσουν μετά τις εκλογές και προβλέπει μείωση του προσωπικού και του κόστους στο Δημόσιο και καθεστώς συνεχούς κινητικότητας για να εξασφαλίσει νέα ποσά δισεκατομμυρίων για το χρέος, τις τράπεζες και τους εργοδότες.

Τη χρησιμότητα ή μη του κάθε ανθρώπου την κρίνουν οι πράξεις και τα λεγόμενά του! Αυτοί που περισσεύουν σε αυτόν τον τόπο δεν είναι οι εργαζόμενοι, αλλά όσοι ψηφίζουν μνημόνια και στηρίζουν τις πολιτικές της αφαίμαξης των εργαζομένων! Η «μεγαλύτερη χρησιμότητα» των συναδέλφων μας σε διαθεσιμότητα που επαναπροσλήφθηκαν είναι τούτη. Μας δίδαξαν πως δεν υπάρχουν «μονόδρομοι» όταν ο συλλογικός, μαχητικός, ανυποχώρητος αγώνας βγαίνει στο προσκήνιο. Αυτός είναι και ο μόνος δρόμος να κάνουμε «παρένθεση» τα παλιά και νέα μνημόνια. Να πάρουμε πίσω όσα μας έκλεψαν, να διεκδικήσουμε όσα μας ανήκουν.

  

Γιώργος Γαλάνης, Κική Γιαννάτου, Γιώτα Ιωαννίδου, Μιχάλης Μιλτσακάκης,

Εκπρόσωποι των Παρεμβάσεων στα ΔΣ της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ

Το αριστερό μνημόνιο και το τέλος των ψευδαισθήσεων (*)

(*)  του Βαγγέλη Ζέρβα, Παράθεση από το site  PRAXIS 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

1. Κάποια μέτρα.....

 Το βράδυ της 13ης Αυγούστου μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της 14ης η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κάλεσε αιφνιδιαστικά συνεδρίαση στην βουλή. Ακολούθησε μία συνεδρίαση παρωδία (1) και μέχρι το πρωί-με ορισμένους απο τους εθνοπατέρες να κοιμούνται πάνω στα έδρανα περιμένοντας την ψηφοφορία- το νέο μνημόνιο της αριστεράς είχε πάρει την έγκριση 222 βουλευτών μαζί με την ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι. Λίγες μέρες αργότερα, ο πρωθυπουργός προκήρυξε-σε συντονισμό και συννενόηση με την Ε.Ε- και εκλογές εξπρές (για να μην προλάβει να καταλάβει ο κόσμος τι έχει κάνει). Έτσι μπήκε και το τυπικό-γιατί το πραγματικό είχε ξεκαθαρίσει πολύ πρίν- τέλος των ψευδαισθήσεων όχι πια μόνο για τα παραδοσιακά αστικά κόμματα αλλά ιδιαίτερα για την αριστερή εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας που ζήσαμε ως κυβέρνηση τους τελευταίους μήνες (μαζί με τους δεξιούς συμμάχους της).

Τις τελευταίες εβδομάδες, απο την ψήφιση των προαπαιτουμένων και μετά, πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησαν να συγκρίνουν τα μέτρα με την παρουσία της κυβέρνησης της αριστεράς, η οποία δεν θα έπρεπε να πέσει επειδή αναγκάστηκε να εφαρμόσει “κάποια μέτρα” (2). Ήδη σε ευρύτερα στρώματα εργαζομένων επιχειρείται να καλλιεργηθεί η εντύπωση ότι ναι μεν έχουμε μνημόνιο, αλλά είναι διαφορετικό, λίγο έως πολύ καλύτερο απο τα προηγούμενα η το καλύτερο που μπορούμε να έχουμε (λόγω της .....σκληρής διαπραγμάτευσης και της μη ύπαρξης εναλλακτικής) και ότι στο μέλλον η αριστερά είναι εγγύηση για την...δίκαιη εφαρμογή του. Η ερμηνεία και θέση για το πακέτο των αντεργατικών μέτρων της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας (που μετατράπηκε τώρα σε δεξιά) είναι λοιπόν σημαντική για την αποκάλυψη της χυδαίας προπαγάνδας του ΣΥΡΙΖΑ στην εργατική τάξη και τα λαικά στρώματα. Και μπορεί να δείξει πολλά και για τα γενικότερα σχέδια που ετοιμάζονται.

ΣΤΙΣ 23 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ τους καλούμε όλους να βρίσκονται στις Σκουριές

ΣΤΙΣ 23 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ τους καλούμε όλους να βρίσκονται εκεί!!!

 Όχι στην αναμονή, στην αναβολή, στα λόγια, στις υποσχέσεις, στην αδράνεια,  στις διώξεις, στην αναβολή, στα ψεύτικα διλήμματα, στην καταστολή και το φόβο.

«Απ τα τσακάλια δεν γλιτώνεις με ευχές και παρακάλια»

Στις 29/7 ο Α. Τσίπρας έδωσε καινούριο περιεχόμενο στην έννοια της «κοινωνικής δικαιοσύνης», λέγοντας ότι κοινωνική δικαιοσύνη είναι να μην πεταχθούν 5000 εργαζόμενοι της Ελληνικός Χρυσός στο δρόμο. Την επόμενη μέρα, ο αριθμός κατέβηκε στους 2000, η ουσία όμως έμεινε η ίδια, αφού μία κυβέρνηση της αριστεράς δεν μπορεί να είναι εκδικητική με τους εργαζόμενους, είπε.

Μία κυβέρνηση της αριστεράς, μπορεί όμως να στηρίζει εργαζόμενους σε μία παράνομη εταιρεία; Μπορεί να ολιγωρεί απέναντι σε αυτές τις παρανομίες και να μην προχωράει σε όσα οφείλει; Μπορεί να αδιαφορεί ουσιαστικά για τις εκατοντάδες θέσεις εργασίας, που θα θιγούν, αν προχωρήσει η επένδυση; Μπορεί τελικά μία κυβέρνηση της αριστεράς να θυσιάζει μια ολόκληρη περιοχή για να κερδίσουν οι πολυεθνικές; Μήπως προεκλογικά- όταν δήλωνε ότι θα κλείσει την «επένδυση- ο κ. Τσίπρας δεν ήξερε ότι η εταιρεία θα έβγαζε τους εργαζόμενους μπροστά και θα καλλιεργούσε εργατικά ψευτοδιλλήματα;

Προεκλογικά όμως, ο Σύριζα στήριξε το κίνημα, πήρε ξεκάθαρη θέση, ήξερε πού βρίσκονται οι Σκουριές και ο λόγος πλέον ήταν προφανής. Η χρησιμοποίηση του κινήματος μέχρι να γίνει κυβέρνηση και μετά η κωλοτούμπα.

Προεκλογικά ο κ. Τσίπρας και οι πλειονότητα των κυβερνητικών βουλευτών είχαν πολλά να πουν και για τους 350 διωκόμενους συναγωνιστές μας, πράγμα που δεν θυμήθηκε να αναφέρει στην τελευταία του συνέντευξη ο πρωθυπουργός, ούτε θυμήθηκε ότι το κόμμα του χαρακτήριζε τις διώξεις αυτές σχεδόν φρονηματικές.

Η δικιά μας όμως μνήμη δεν είναι τόσο κοντή. Και η επιλογή μας να συνεχίσουμε αυτόν τον αγώνα είναι μονόδρομος. Δεν μπορούμε να αφήσουμε στην μοίρα του το βουνό μας και να αναθέτουμε για λύσεις, ενώ ουσιαστικά παίζονται οι ζωές μας.

Εμείς είμαστε εδώ και έχουμε δει την τεράστια καταστροφή του βουνού μας, που έγινε πολύ πιο έντονη τους τελευταίους 5 μήνες. Αυτούς τους μήνες βέβαια δεν ήταν δυνατόν για μας να βρεθούμε στο βουνό, καθώς τα δεδομένα με την νέα κυβέρνηση άλλαξαν και η αστυνομία μας επέτρεπε να φτάνουμε μόνο μέχρι τον δρόμο.

Τα περιστατικά πολλά με πιο χαρακτηριστικό αυτό που έγινε στις 5/4, όπου αστυνομία και εργαζόμενοι επιχείρησαν από κοινού κατά των διαδηλωτών. Αστυνομία; Ποια αστυνομία; Αυτή που είχε δεσμευθεί ο Σύριζα ότι θα απομακρύνει από τις Σκουριές και από την φύλαξη μιας ιδιωτικής «επένδυσης». Να και κάτι ακόμα που ξέχασε ο πρωθυπουργός!

Οι ευθύνες για αυτήν την δυσχερή κατάσταση βαραίνουν όλους μας και για τον χρόνο που χάθηκε και για την μεγάλη επένδυσή μας στην ελπίδα, που έγινε ουσιαστικά αδράνεια. Βαραίνουν όμως και τους εκλεγμένους ανθρώπους από το κίνημα, που δεν άφησαν ούτε μία χαραμάδα αμφισβήτησης απέναντι στην κυβέρνηση και καλλιέργησαν την ιστορία της αναμονής του χαρτιού που θα δικαίωνε τον αγώνα μας. Τώρα, απαιτούμε όλοι όσοι είναι εκλεγμένοι από το κίνημα να σταθούν όχι απλώς κριτικά, αλλά απέναντι από μία κυβέρνηση που αποδείχθηκε μία από τα ίδια με αριστερή προβιά.

Κι εμείς όλοι είμαστε εδώ μην έχοντας να περιμένουμε τίποτα από την κυβέρνηση και απέναντί της, όπως κάναμε και θα κάνουμε με τις κυβερνήσεις που βάζουν πάνω από όλα τα κέρδη των πολυεθνικών.

Είμαστε εδώ ξέροντας ότι εμείς πρέπει να παλέψουμε για τον τόπο μας και κανένας δεν θα το κάνει για μας. Είμαστε εδώ χωρίς λογικές ανάθεσης, αναμονής, θαυμάτων και λύσεων από τα πάνω.

Είμαστε εδώ και για όλους αυτούς τους διωκόμενους συναγωνιστές μας, που είναι υποχρέωσή μας να μην τους αφήσουμε μόνους και να τους καταδικάσουμε πρώτοι εμείς.

Είμαστε εδώ γιατί πιστεύουμε ότι η ελπίδα θα σκουριάσει αν την αφήσουμε εμείς.

Είμαστε εδώ δίνοντας ραντεβού για νέους αγώνες στο βουνό και στο δρόμο, με πρώτο στις 23/8 καλώντας όλους να βρίσκονται εκεί.

Είμαστε εδώ και θα είμαστε μέχρι να νικήσουμε.

Επιτροπή Νεολαίας Ιερισσού - Νέων Ρόδων - Ουρανούπολης 

Κατά της Εξόρυξης Χρυσού

Πρόσφυγες, καλοκαίρι 2015

Ημερολόγια Αλληλεγγύης από τη Λέσβο

Οι λέξεις είναι φτωχές για να περιγράψουν αυτό που γίνεται τους τελευταίους μήνες στη Μυτιλήνη, τη Σάμο, τη Λέρο, την Κω και τα άλλα νησιά. Κάθε μέρα φτάνουν εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες, πρόσφυγες, κυρίως από το Αφγανιστάν και τη Συρία, άνθρωποι κατατρεγμένοι και τσακισμένοι από τον πόλεμο, που αναζητούν σωτηρία για τους ίδιους και τα παιδιά τους. Οι λέξεις είναι φτωχές για να περιγράψουν όχι μόνο την τραγωδία, αλλά και την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά. Γιατί, εκτός από το δράμα, τις τρομακτικές ελλείψεις των υποδομών, την ξενοφοβία και τον ρατσισμό, υπάρχει και μια άλλη όψη, φωτεινή, που δεν ξέρουμε καλά ή πολλές φορές την ξεχνάμε, κι αυτή είναι οι συμπολίτες μας, σε τούτα τα νησιά, που έχουν κινητοποιηθεί αγκαλιάζοντας τους πρόσφυγες.

Η «Αγκαλιά» στην Καλλονή της Λέσβου είναι μια ΜΚΟ με σπουδαίο έργο στον τομέα αυτό. Οι άνθρωποί της, από το υστέρημα του χρόνου τους και το περίσσευμα της ψυχής τους, δίνουν καθημερινά τη μάχη της αλληλεγγύης και της αγάπης. Δημοσιεύουμε σήμερα αποσπάσματα από το «ημερολόγιο», τις σημειώσεις που κρατάει κάθε βράδυ, ο Γιώργος Τυρίκος-Εργάς, ένας από τους πρωτεργάτες της «Αγκαλιάς». Γιατί μέσα από τις σελίδες αυτού του «ημερολογίου εκστρατείας» (μια διαρκής εκστρατεία που κρατάει χρόνια) αναδεικνύονται ο πόνος και η αγάπη, η δυσκολία και τα γέλιο, ο αγώνας και η φροντίδα — όλα μαζί.

Στρατής Μπουρνάζος 

6.7.2015, Το βιβλιαράκι της μικρής Γκαρντένια.

Το πρωί ταΐσαμε βιαστικά τους 30 περίπου ανθρώπους που διανυκτέρευσαν στην Καλλονή: είχαμε νέα από Μόλυβο πως έχουν έρθει περισσότεροι. Μέχρι το μεσημέρι, όπως μπόρεσε ο καθένας από τους βραδινούς είχε φύγει. Το απόγευμα ήρθαν τέσσερα παλικάρια από Αφγανιστάν. Κάθισαν λίγο να ξεκουραστούν, είδαν γύρω τους: η «Αγκαλιά» ήταν σε κακά χάλια. Δεν προλαβαίναμε να καθαρίσουμε και φώναξα μια

«Μνήμες των ήχων», με το συνάδελφο Γιαννακόπουλο Κώστα στο portokaliradio.gr (7η, 8η και 9η Εκπομπή)

http://www.portokaliradio.gr/

Μετά το κόκκινο έρχεται και το πορτοκαλί... για τα κινήματα της αλληλεγγύης. Ανοίγουμε τα μικρόφωνα στην κοινωνία.

Η εκπομπή «Μνήμες των ήχων», με το συνάδελφο Γιαννακόπουλο Κώστα, κάθε Τρίτη 19:00-20:00, στο portokaliradio.gr προσπαθεί να ανιχνεύσει την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού από τις αρχές του εικοστού αιώνα (ίσως και από τα βάθη του 19^ου) μέχρι τις μέρες μας.

Η Αστυνομία θυμήθηκε και πάλι το καφριλίκι της

Καταδίκες αθώων στον καιρό του 3ου μνημονίου

«Έχω να περάσω τόσo καλά από τo ’12»

κάφρος "αστυνομικός" ενώ βασανίζει στις 15/07/2015

«Σε περίπτωση που κάποιος συλληφθείς έχει τραυματισθεί όλη την αποκατάσταση της υγείας του θα αναλάβει το υπουργείο, αν και μέχρι σήμερα δεν έχει διαπιστωθεί κάτι τέτοιο…»

ο Υπουργός των "αστυνομικών"

Οι πρώτες διαδηλώσεις εναντίον του νέου, τρίτου μνημονίου. Οι πρώτες μαζικές συλλήψεις και δίκες. Οι πρώτες καταδίκες αθώων αγωνιστών. Το γνωστό, χιλιοπαιγμένο σενάριο να ανεβαίνει ξανά στους δρόμους του κέντρου της Αθήνας, στη ΓΑΔΑ, στις αίθουσες των δικαστηρίων. Αυτή τη φορά υπό μια νέα σκηνοθετική ομάδα: τη νέα διεύθυνση του αρμόδιου υπουργείου υπό τον Γ. Πανούση και υπό τη σκέπη της νέας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στην οποία ο ίδιος ανήκει, σε συνεργασία με το γνωστό κατασταλτικό οικοδόμημα των ειδικών αστυνομικών δυνάμεων και των δικαστικών αρχών.

Φυσικά δε μας αποθαρρύνει -ποτέ δεν το έκανε- αυτή η επανάληψη της καταστολής και της εκδικητικότητας. Αντίθετα, μας χαλυβδώνει η συνείδηση ότι δεν έχουμε καμία αυταπάτη σχετικά με το πώς θα διαχειρίζεται το πολιτικό σύστημα τη συνέχιση και την ανανέωση των μνημονίων και γενικότερα των οποιωνδήποτε εφαρμοζόμενων, αντιλαϊκών πολιτικών. Και μας πεισμώνει ώστε να συνεχίσουμε να παλεύουμε για το δίκιο μας και τα δικαιώματά μας.

Ένα δίκιο που φαίνεται να απουσίαζε από τα γεγονότα που έλαβαν χώρα τις τελευταίες ημέρες στην πολιτική δίκη express στην οποία οδηγηθήκαμε. Μια δίκη που χαρακτηρίστηκε από μια διαδικασία-παρωδία και που αποκάλυψε συμπεριφορές ανθρώπων που έχουν απωλέσει κάθε έννοια αξιοπρέπειας και ανθρωπιάς. Μια δίκη που στην ουσία ξεκίνησε με τα τα ουρλιαχτά των αστυνομικών της ΔΕΛΤΑ την ώρα που εξαπέλυαν την επίθεσή τους στη διαδήλωση και τελείωσε 2 βδομάδες αργότερα με τα παρόμοια

«Μνήμες των ήχων», με το συνάδελφο Γιαννακόπουλο Κώστα στο portokaliradio.gr (5η και 6η Εκπομπή)

http://www.portokaliradio.gr/

Μετά το κόκκινο έρχεται και το πορτοκαλί... για τα κινήματα της αλληλεγγύης. Ανοίγουμε τα μικρόφωνα στην κοινωνία.

Η εκπομπή «Μνήμες των ήχων», με το συνάδελφο Γιαννακόπουλο Κώστα, κάθε Τρίτη 19:00-20:00, στο portokaliradio.gr προσπαθεί να ανιχνεύσει την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού από τις αρχές του εικοστού αιώνα (ίσως και από τα βάθη του 19^ου) μέχρι τις μέρες μας.

Ακούστε την 5η και την 6η εκπομπή:

Η άνοια του Φράνκο (**)

(**) Παράθεση από το ιστολόγιο Cogito ergo sum
 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Στις 2 Νοεμβρίου 1975, στα 83 του πια, ο Φρανθίσκο Παουλίνο Ερμενεχίλντο Τεόδουλο Φράνκο Βααμόντε μπαίνει εσπευσμένα σε νοσοκομείο της Μαδρίτης. Ο στρατάρχης Φρανθίσκο Φράνκο (όπως έγινε γνωστός ο επί τέσσερις δεκαετίες δικτάτορας της Ισπανίας) είχε ήδη σοβαρά προβλήματα υγείας αλλά τώρα πλέον κρατιέται στην ζωή μόνο με μηχανική υποστήριξη. Δεκαεφτά μέρες αργότερα, η κόρη του Νενούκα αποφασίζει την διακοπή τής μηχανικής υποστήριξης. Έτσι, στις 11.15' το πρωί της 19ης Νοεμβρίου 1975 ο Χενεραλίσσιμο φεύγει από τον μάταιο αυτόν κόσμο.

Μια από εκείνες τις τελευταίες μέρες της ζωής του, η σύζυγός του Δόνια Κάρμεν Πόλο άνοιξε το παράθυρο του δωματίου και είπε στον ετοιμοθάνατο Φράνκο, για να του τονώσει το ηθικό: "Έχει μαζευτεί πολύς κόσμος έξω". Ο Φράνκο την κοίταξε με ερωτηματικό βλέμμα κι εκείνη συμπλήρωσε: "Ήρθαν για να σε αποχαιρετήσουν". Και τότε, ο πρώην δικτάτορας, χαμένος στην άνοιά του, ρώτησε με έκδηλη απορία: "Γιατί; Πού πάνε;". Λέγεται πως αυτά ήσαν τα τελευταία λόγια που βγήκαν από τα χείλη του. (*)

Μνήμη Σωτήρη Πέτρουλα

Ο Σωτήρης Πέτρουλας έπεφτε νεκρός

50 χρόνια πριν, την 21η Ιουλίου του 1965

Ο Σωτήρης  σκοτώθηκε κατά τις πολύωρες συγκρούσεις διαδηλωτών και αστυνομίας στην τεράστια φοιτητική και λαϊκή διαδήλωση ενάντια στην κατάλυση της δημοκρατίας και την κυβέρνηση των αποστατών υπό τον Νόβα. Θα γίνει σύνθημα και τραγούδι, θα μείνει ζωντανός στη θύμηση και τους αγώνες μας, ειδικά στην πάλη αυτή της νεολαίας και της εργατικής τάξης για αγώνα μέχρι τη νίκη, για ξεπέρασμα των ηττών και των συνθηκολογήσεων. 

Σχετικό απόσπασμα από τη Χαμένη Άνοιξη του Στρατή Τσίρκα: 

"Κι όταν μπήκε για καλά το πρωινό κι ο ήλιος έπιασε να καίει, ο Σωτήρης ετοιμάστηκε για την τελευταία του κατοικία. Το μοιρολόι της μάνας ακούστηκε πιο γοερό κι οργισμένο. Η μνηστή του, ντυμένη πάντοτε στ’ άσπρα, έκλαιε τώρα σπαραχτικά. Είκοσι πέντε χιλιάδες συγκεντρωμένες από νωρίς στον Κολωνό, ξέσπασαν σ’ ένα πανδαιμόνιο από ζητωκραυγές, χειροκροτήματα, ιαχές, και κατάρες, όταν φάνηκε στο κατώφλι το λείψανο. Σημαίες και λάβαρα υψώνονται, γέρνουν απ’ εδώ

«Μνήμες των ήχων», με το συνάδελφο Γιαννακόπουλο Κώστα στο portokaliradio.gr (3η και 4η Εκπομπή)

http://www.portokaliradio.gr/

Μετά το κόκκινο έρχεται και το πορτοκαλί... για τα κινήματα της αλληλεγγύης. Ανοίγουμε τα μικρόφωνα στην κοινωνία.

Η εκπομπή «Μνήμες των ήχων», με το συνάδελφο Γιαννακόπουλο Κώστα, κάθε Τρίτη 19:00-20:00, στο portokaliradio.gr προσπαθεί να ανιχνεύσει την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού από τις αρχές του εικοστού αιώνα (ίσως και από τα βάθη του 19^ου) μέχρι τις μέρες μας.

Ακούστε την 3η και την 4η εκπομπή:

Συλλεκτικά tweets

Επειδή τα  θαυμάσια φιλολαϊκά λόγια   θάβονται σε αντιλαϊκές πράξεις.
Οι όμορφες επαναστατικές προτροπές  την επόμενη στιγμή  γίνονται αντεπαναστατική δράση. Περήφανα όχι  που μετατρέπονται επιδέξια σε  ντροπιαστικά ναι.

Ωστός ένα κομμάτι  πρέπει να  διαθωσεί , να ξεπλυθεί για να φτιαχτεί ένας νέος πιο καθαρός αυτή τη φορά σύριζα ώστε να  συνεχίζεται η δουλειά του εγκλωβισμού του λαού. Και  αυτοί  που το προωθούν να ΜΗΝ ΝΤΡΕΠΟΝΤΑΙ.
Έτσι δεν είναι κύριε Καρτερέ ;


Με την ευκαιρία , μερικά απολαυστικά συλλεκτικά  tweets ,είναι απλώς ένα ελάχιστο  δείγμα από όσα έχουν κυκλοφορήσει.

Μέρες πολλές, μέσα σε λίγη ώρα (μπροστά στο 3ο μνημόνιο)

Ο ΠΑΛΛΑΪΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

  ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ 

Θα μαζέψουμε το κουράγιο μας. Θα δέσουμε τις πληγές μας μόνοι μας, γιατί κανένας από κείνους που πετροβολούν από το απέναντι πεζοδρόμιο δεν πρόκειται να σηκώσει το δαχτυλάκι του για μας. Και θα ακούσουμε πάλι τη σιγανή φωνή: «Τις ημέρες εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά και λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα πλήθαιναν, να βγουν έξω, σε δρόμους και σε πλατείες με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω από τ' ανοιχτό πουκάμισο με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου. Όπου είχε κράτος η Άνοιξη.»

Κι επειδή ο δρόμος είναι εκείνος που εκείνοι άνοιξαν, θα προχωρήσουμε. Όλοι όσοι επιμένουν πως η πολιτική είναι όραμα, ιδανικό, έφοδος στον ουρανό. Και θα ακουμπήσουμε -πού αλλού;- στη φωνή του αναγνώστη: «Νωρίς βγήκανε καταμπροστά στον ήλιο, με πάνου ώς κάτου απλωμένη την αφοβιά σα σημαία, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια πού τούς έλεγαν αλήτες. Και ακολουθούσανε άντρες πολλοί, και γυναίκες, και λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια. Όπου έβλεπες άξαφνα στην όψη τους τόσες χαρακιές, που'λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα.»

Αλλά το ξέραμε, έπρεπε να το ξέρουμε, όταν λέγαμε ΟΧΙ στην έπαρσή τους. Την ξέραμε, έπρεπε να την ξέρουμε, την πικρή διήγηση του αναγνώστη: «Τέτοιας λογής αποκοτιές μαθαίνοντες οι άλλοι σφοδρά ταράχτηκαν. Και φορές τρεις με το μάτι αναμετρώντας το έχει τους λάβανε την απόφαση να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες, με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει. Μια πήχη φωτιά κάτω απ' τα σίδερα, με τις μαύρες κάννες και τα δόντια του ήλιου. Όπου μήτε κλώνος, μήτε ανθός, δάκρυο ποτές δεν έβγαλαν. Και χτυπούσαν όπου να 'ναι σφαλώντας τα βλέφαρα με απόγνωση.»

«Και περάσανε μέρες πολλές, μέσα σε λίγες ώρες. Και τότε, όπως και τώρα. Τότε όμως θερίσανε πλήθος τα θηρία και άλλους εμάζωξαν. Και την άλλη μέρα εστήσανε στον τοίχο τριάντα.» Τώρα αυτό δεν θα γίνει. Ούτε μια ψυχή δεν θ' αφήσουμε στον μπόγια. Ούτε μια ψυχή να στήσουν στον τοίχο τους. Ξέρουμε ότι ο δρόμος είναι μακρύς, δύσκολος, με πισωγυρίσματα. Αλλά μόνο όποιος αντέχει στις ήττες μπορεί να ελπίζει στη νίκη...

Θανάσης Καρτερός

Δημοσιογράφος στην ΑΥΓΗ

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΝΕΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ