Σύλλογος Εργαζομένων Ο.Ε.Δ.Β.
Ανακοίνωση, 1/4/12,
O Οργανισμός Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων, αποτελεί παρελθόν, καταργείται οριστικά.
Μετά από 75 χρόνια η κουκουβάγια της σοφίας και της αρετής «πετάει μακριά», γιατί κάποιοι αποφάσισαν ότι δεν έχει θέση στη σύγχρονη μνημονιακή εκπαίδευση. Η μόρφωση θα γίνεται πλέον ηλεκτρονικά. Το μέλλον είναι μόνο το «ηλεκτρονικό βιβλίο» και οι «διαδραστικοί πίνακες».
Οι εργαζόμενοι στον Ο.Ε.Δ.Β. που όλα αυτά τα χρόνια εξέδωσαν και διένειμαν τρία (3) δισεκατομμύρια βιβλία σε εκατομμύρια μαθητές, αποχωρούν περήφανοι για τη συμβολή τους στη Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία, για τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος (μέσο κόστος κάθε βιβλίου 0,70 ?), για την απουσία διαφθοράς και διαπλοκής τους, για το ότι κατόρθωσαν να περισώσουν από τον ιδιωτικό φορέα, την ιστορία των σχολικών βιβλίων, δέκα πέντε χιλιάδες (15.000) πρωτότυπα έργα ζωγραφικής που κοσμούσαν κάποτε τα σχολικά βιβλία (Τσαρούχης, Γκίκας, Γραμματικόπουλος, Τάσος κ.λ.π.), τριάντα χιλιάδες (30.000) βιβλία, πολλά σπάνιων εκδόσεων, που αποτελούν πλέον περιουσία του ΥΠΔΒΜΘ και υπάρχει ιστορική ευθύνη στην πολιτική ηγεσία να τα διαφυλάξει και αξιοποιήσει.
Οι εργαζόμενοι αποχωρούν με πίκρα και ανησυχία, για το μέλλον της έκδοσης και διανομής των σχολικών βιβλίων. Ζήσανε τη φετινή χρονιά, τη χειρότερη από ιδρύσεως του Ο.Ε.Δ.Β., που τα βιβλία στάλθηκαν με τεράστια καθυστέρηση, που τα λάθη και οι παραλείψεις των ιθυνόντων στοίχησαν εκατομμύρια στους Έλληνες πολίτες, προάγγελος των όσων πρόκειται να επακολουθήσουν τη φετινή χρονιά που εκτιμούμε ότι θα είναι πολύ χειρότερη από κάθε πλευρά.
Οι εργαζόμενοι αποχαιρετούν ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα, τους μαθητές, τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς, ευχαριστώντας τους για την πολύχρονη συνεργασία και υπόσχονται να συνεχίσουν τον αγώνα για μία ΔΗΜΟΣΙΑ & ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ στην υπηρεσία του λαού. Η κουκουβάγια της σοφίας και της αρετής, ελπίζει να μην ξεχασθεί και ονειρεύεται τη μέρα που σε μία Ελλάδα ελεύθερη και απαλλαγμένη από δανειστές-επιτηρητές-τροϊκανούς, θα ξανακληθεί να προσφέρει τις υπηρεσίες της για την εκπαίδευση των μαθητών.
Για το Δ.Σ.
Ο Πρόεδρος, Μάκης Λυκόπουλος
Ο Γ. Γραμματέας, Σταύρος Ευσταθόπουλος
Τετάρτη 18 Απριλίου 2012
Σάββατο 7 Απριλίου 2012
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ του ΕΠΑ.Λ. Άνω Λιοσίων, 2ο φύλλο
Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Το 2ο φύλλο της εφημερίδας μας είναι γεγονός. Στο ιστολόγιο της εφημερίδας στο http://efimepal.blogspot.com/ υπάρχουν όλα τα άρθρα ως ξεχωριστές αναρτήσεις και μπορείτε να δημοσιεύετε σχόλια, να κάνετε παρατηρήσεις, υποδείξεις, κριτική. Το e-mail της εφημερίδας για άρθρα, εικόνες, σχόλια, προτάσεις είναι: efimliosia@gmail.com
Επίσης μπορείτε να "κατεβάσετε" στον υπολογιστή σας για να διαβάσετε on line ή να εκτυπώσετε έγχρωμο ή ασπρόμαυρο (καλύτερα σε Α3 μέγεθος) ολόκληρο το φύλλο (και φυσικά και το προηγούμενο ιστορικό 1ο φύλλο).
Κυριακή 1 Απριλίου 2012
Ο ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ, ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
Ομιλία της Νίνας Γεωργιάδου στο εκπαιδευτικό συμπόσιο
με θέμα "Η ποιότητα στο σύγχρονο σχολείο" στην Κάλυμνο
Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης οι Ναζί οδηγούσαν τους μελλοθάνατους στα κρεματόρια, υπό τους ήχους του Βάγκνερ. Ήταν άνθρωποι του πνεύματος και της τέχνης.
Στην Κατοχή, οι Ναζί κράτησαν ανοιχτή τη λυρική σκηνή, αδιαλείπτως, για να επιβάλλουν την αντίληψη ότι όλα είναι μια χαρά και πως η ζωή συνεχίζεται. Έτσι, την ώρα που έσπαγαν το χέρι του σαλταδόρου για μια φρατζόλα ψωμί, που δολοφονούσαν στο Χαϊδάρι και εκτελούσαν στην Καισαριανή, οι τενόροι στα ψιλά και οι βαρύτονοι στα μπάσα κάλυπταν τα ουρλιαχτά του πραγματικού κόσμου.
Κυρίες και κύριοι συμποσιαστές, καλωσορίσατε στον πραγματικό κόσμο. Δεν σας προσφωνώ «αγαπητούς», όχι γιατί πάψαμε να είμαστε φιλόξενοι αλλά γιατί πάψαμε πια να είμαστε αφελείς. Καλωσορίσατε στον πραγματικό κόσμο, που δεν χωράει στις αίθουσες των συμποσίων.
Έναν κόσμο, που βογκά και υποφέρει, αυτοκτονεί και εξεγείρεται, απελπίζεται και θυμώνει. Θυμώνει ιδιαίτερα όταν τον προκαλούν και επιχειρούν να του υποβάλλουν την ιδέα πως η ζωή συνεχίζεται, σα να μη συμβαίνει τίποτα, σε μια χώρα πουλημένη, μ’ ένα λαό κατακρεουργημένο, ένα δημόσιο σχολείο λεηλατημένο, την ελπίδα ενταφιασμένη, τη νέα γενιά – και τις επόμενες – ερημωμένες.
Προκαλείται και μόνο με τη χρήση της λέξης ‘συμπόσιο’, σε μια εποχή γενικευμένης πείνας. Γιατί δεν οφείλει ο άνεργος της Καλύμνου ή ο συντετριμμένος εργαζόμενος να κάνουν παραπομπές στο ελληνογενές, πλην αγγλικό symposium, για να ανιχνεύσουν την επιστημονική, τάχα, συνάθροιση. Προκαλείτε, γιατί ο άμεσος συνειρμός, του κόσμου που υποφέρει, τον παραπέμπει στο στίχο του δημοτικού, «εσείς τρώτε και πίνετε και λιανοτραγουδάτε και πίσω μας κουρσεύουνε, Σαρακηνοί κουρσάροι»
Προκαλείτε, γιατί ποιος καταδέχεται πληρωμένες διακοπές από αυτούς που διαχειρίζονται τη συλλογική δυστυχία; Ποιος καταδέχεται πληρωμένες φιέστες από ένα λαό, που κατά κοπάδια, αποχαιρετιέται στα λιμάνια της μετανάστευσης;
Σα να μην περισσεύουν, εδώ και παντού, οι μεγάλες ανάγκες και η γενικευμένη ένδεια.
Θα μου πείτε, λοιπόν να μη λέγεται και να μη γίνεται τίποτα.
Να λέγεται και να γίνεται αυτό που αρμόζει στη συγκυρία. Και αυτό που αρμόζει στη συγκυρία δεν είναι οι λεξιλάγνες συναθροίσεις. Αυτό που αρμόζει στη συγκυρία θα ήταν να υψώσουμε όλοι το ανάστημά μας. Κι εσείς ως επιστημονικοί και παιδαγωγικοί σύμβουλοι να αρθρώσετε, επιτέλους, μια λέξη για τη μεγάλη λεηλασία της χώρας, του λαού και του σχολείου. Όχι μόνο δεν το κάνατε, ούτε καν το διανοηθήκατε.
Προκαλείτε και με τον τίτλο της επιστημονικοφανούς αυτής συνάθροισης: «ποιότητα στο σύγχρονο σχολείο»!!! Από πότε οι ετοιμοθάνατοι έχουν ποιότητα; Ίσως μόνο έτσι όπως την οριοθέτησε ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές. «Ζούμε σε μιαν εποχή νεκρόφιλη, που νοιάζεται περισσότερο για την όψη των νεκρών, παρά των ζωντανών. Τους μακιγιάρουν, να έχουν ροδαλά μάγουλα και κόκκινα χείλη και να μοιάζουν, έτσι, πως πέθαναν ευτυχισμένοι».
Και το δημόσιο σχολείο σήμερα – αν δεν είναι κιόλας νεκρό – σίγουρα ψυχορραγεί.
Πεθαίνει μακιγιαρισμένο. Πεθαίνει από κάθε άποψη. Γιατί πρώτα απ’ όλα έχει καταντήσει ένα σχήμα λόγου, προκλητικά οξύμωρο. Ο δημόσιος χαρακτήρας του λεηλατείται από παντού και σε όλες τις βαθμίδες. Η δωρεάν παροχή του έχει γίνει το πιο σύντομο ανέκδοτο. Το περιεχόμενο του αφορά στην παραγωγή διαχειρίσιμων, πολιτικά και εργασιακά, ημιαναλφάβητων.
Πεθαίνει γιατί απαγορεύει την παιδικότητα μ’ ένα ωράριο εξουθένωσης και παραλογισμού. Γιατί συντρίβει την εφηβεία, όχι μόνο κάτω από μια ανούσια εξουθένωση, που δεν καταλήγει σε γνώση, αλλά και γιατί υποβάλλει, στην ηλικία της κατ’ εξοχήν συλλογικής φαντασίωσης και αλληλεγγύης, τον άγριο ανταγωνισμό. Κι όλα αυτά, για μια θέση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, την ισοβαθμισμένη με τα ιδιωτικά κολλεγιακά τίποτα, με το πανεπιστημιακό άσυλο στο ρόπαλο του ματατζή, με τη χρηματοδότηση στην καλή προαίρεση κουτοπόνηρων αξιολογητών και το παρεχόμενο πτυχίο, φτερό στον άνεμο της αδυσώπητης αγοράς.
Πεθαίνει γιατί με απίστευτη υποκρισία υποδύεται τις ίσες ευκαιρίες για όλα τα παιδιά. Και αυτά που αρμέγουν πρόβατα απ’ το άγριο χάραμα, πριν έρθουν στο σχολείο και γι αυτά που έχουν τον προσωπικό φροντιστή τους σε κάθε αντικείμενο. Το έκανε από πάντα. Τώρα το κάνει ξετσίπωτα. Γιατί στεγάζεται σε κτίρια που τρέχουν, μπάζουν και βουλιάζουν. Αλλά και γιατί , ακόμα και στις περιπτώσεις της αξιοπρεπούς στέγασης, είναι το ίδιο άδειο πουκάμισο.
Πεθαίνει γιατί θέλει εκπαιδευτικούς, ζόμπι. Γιατί έχει γίνει μια κουρελού δανεικών αποτυχημένων συστημάτων. Όχι στην αγωνιώδη αναζήτηση του μορφωτικά αναγκαίου, αλλά για να προσαρμοστεί στην αγοραία αντίληψη των ημιμαθών και φτηνών αναλώσιμων της εργασιακής flexicurity.
Ευαγγέλιο και αλφαβητάρι όλων των επικίνδυνων εκπαιδευτικών «μεταρρυθμίσεων», από τον Κοντογιαννόπουλο ως τον Αρσένη κι από την Κουτσίκου στη Διαμαντοπούλου, οι οδηγίες του ΟΟΣΑ, τα εργαλειακά συναξάρια της Πίζας, οι εντολές της Τρόικας, οι παραγγελιές του ΔΝΤ, ό,τι, τέλος πάντων, εκπορεύεται από την αρχή: «μορφώστε, δηλαδή καλουπώστε φτηνό εργατικό δυναμικό». Κι από πίσω το χαμηλότερο στελεχικό δυναμικό να τα υπερασπίζεται και να τα στηρίζει.
Γι αυτό έχουν σοδομηθεί και οι έννοιες. Από τη γνώση στην κατάρτιση κι από το μαθητή στον πελάτη. Η «ποιότητά» του σημερινού σχολείου δεν είναι κλεισμένη σε απλά εισαγωγικά, αλλά σε κάγκελα. Η «ποιότητα» του σημερινού σχολείου αρχίζει και τελειώνει στην πρώιμη εξουθένωση, τη βαριά αιμορραγία του οικογενειακού προϋπολογισμού, την εξετασιομανία, τον εξοβελισμό του μη εξεταστικά «χρήσιμου», την αφόρητη πλήξη, και την πρώιμη κοινωνική κατηγοριοποίηση. Όλα αυτά διανθισμένα με άνοστες επιφάσεις δημοκρατίας και ενός δήθεν αντιαυταρχικού αχταρμά.
Στα πλαίσια της ίδιας επίφασης δημοκρατίας δέχεστε να ακουστεί και η άλλη άποψη, από την ΕΛΜΕ από μένα, για να έχετε το άλλοθι της πολυφωνίας. Σας το δίνουμε συνειδητά για να φέρουμε εδώ μέσα λίγο από τον πραγματικό κόσμο του σήμερα. Στα πλαίσια της ίδιας επίφασης δημοκρατίας, θα μιλήσουν αύριο και οι μαθητές, την ώρα που οι καθ' ύλην αρμόδιοι θα απουσιάζουν σε στρογγυλή τράπεζα διαχείρισης κρίσεων του σχολείου. Θα είναι ανοιχτή στο κοινό η στρογγυλή τράπεζα; Να ακούσουμε κι εμείς αν με τον όρο 'κρίση' εννοείτε τη λεηλασία του σχολείου; Ή μήπως κάτι άλλο;
Όσοι υπαγορεύουν κι άλλους, εκ προοιμίου, αποτυχημένους πειραματισμούς, χαντακώνοντας γενεές επί γενεών, χωρίς ποτέ να έχουν λογοδοτήσει, όσοι έβαλαν λουκέτο σε πρόσθετη και ενισχυτική, όσοι έκλεισαν τον ΟΣΚ και άφησαν το σχολικό κτίριο, βορά στην ιδιωτική κερδοσκοπία, είναι ένοχοι. Όσοι διαλύουν τον ΟΕΔΒ και δοξάζουν την ψηφιακή αστειότητα, όσοι κλείνουν σχολεία και ετοιμάζουν μονάδες μαμούθ, προδιαγεγραμμένης παραβατικότητας, με τα παιδιά να μετακινούνται δεκάδες χιλιόμετρα ή να διακόπτουν τη φοίτηση, όσοι καταργούν τους βρεφονηπιακούς σταθμούς, είναι ένοχοι. Όσοι ανακάλυψαν το φτηνιάρικο ολοήμερο, χωρίς υποδομές και δασκάλους, όχι για να συμπαρασταθούν στον εργαζόμενο γονιό ή να ελαφρύνουν την τρελή προετοιμασία των παιδιών στο σπίτι, αλλά για να τα προσαρμόσουν, από νωρίς στο μελλοντικό εργασιακό τους κάτεργο, όσοι βαφτίζουν, σα μεσαιωνικοί καλόγηροι, την απόλυση, αξιολόγηση, είναι ένοχοι.
Όσοι ροκανίζουν τα κρατικά μασούρια και αφήνουν την παιδεία και την υγεία να γίνουν ψωμοζήτουλες χορηγών, όσοι εντέλλονται έναν εκπαιδευτικό φοβισμένο και αδύναμο, χειραγωγημένο και ευπειθή, απλήρωτο και απελπισμένο, είναι ένοχοι. Όσοι επιχειρούν να μακιγιάρουν αυτό το φόνο, κλείνοντας συνειδητά τα μάτια, είναι συνένοχοι.
Στην κατηγορία της συνενοχής εντάσσεται κάθε φιέστα, όπως αυτή, που περιφέρει χιλιοειπωμένες ανούσιες εισηγήσεις, προκειμένου να στηρίξει ένα εκπαιδευτικό σύστημα που καταρρέει και να φορτώσει δράσεις και προσόντα στα βιογραφικά φερέλπιδων στελεχών του εκπαιδευτικού νεκροτομείου.
Αυτό είναι το εκπαιδευτικό μας περιβάλλον. Αυτό είναι το σύγχρονο σχολείο και η "ποιότητά" του. Το κοινωνικό μας σκηνικό είναι ένα σκοτεινό τούνελ, μέσα στο οποίο συνωστίζονται χρεοκοπημένοι και απολυμένοι που αυτοκτονούν. Συνωστίζονται τα «τιμημένα γηρατειά» που αντιμετωπίζουν καθημερινά το δίλημμα, ή φαΐ ή φάρμακο και τα «περήφανα νιάτα» που καλούνται να διασχίσουν μια εκπαιδευτική, εργασιακή και ασφαλιστική Σαχάρα, χωρίς σταγόνα νερό.
Και να μην το ξεχάσουμε, σ’ αυτό το σκοτεινό τούνελ συνωστίζεται και μια δημοκρατία που δε συρρικνώθηκε απλά σε επίφαση, αλλά μεταλλάχτηκε σε χρεοκρατία και τρομοκρατία του νου και της ζωής. Μια «δημοκρατία», διάσπαρτων Γκουαντάναμο στην ελληνική επικράτεια, όπου θα συντελείται το "διαπολιτισμικό όραμα". Μια "δημοκρατία" απίστευτης ποσότητας χημικών και δακρυγόνων, ξένων επιτροπάτων στα υπουργεία και ελεύθερων σκοπευτών που προστατεύουν τις μαριονέτες από την έκρηξη της «αγάπης» του λαού.
Μπορεί κάποιος, σ’ αυτό το σημείο, να πει, «χάρη στη δημοκρατία μπορείς και λες αυτά που λες. Όχι για πολύ ακόμα. Έχουν φροντίσει γι αυτό με την επερχόμενη αξιολόγηση. Μόνο σκυφτοί και γκρίζοι δάσκαλοι δε θα περισσεύουν στο σύστημα, για να υπογράφουν ατομικά συμβόλαια αποδοτικότητας.Μέσα σ΄ αυτό το σκηνικό καλείται ο εκπαιδευτικός να παίξει ένα ρόλο που, όχι μόνο να συντηρεί τις βασικές δομές, χωρίς αμφισβητήσεις, αλλά να τις περιφρουρεί με φανατισμό για να μπορεί να αξιώνεται τη μπουκιά το ψωμί.
Κατακερματισμένος σε δέκα διαφορετικές εργασιακές κατηγορίες, ωρομίσθιος, αναπληρωτής, ΕΣΠΑτζής, μόνιμος υπό αίρεση, μόνιμος με τη σιγουριά της διαρκούς υπόκλισης και προσφάτως, κατά τα άρρωστα μυαλά των επιτελών, εθελοντής για την αποκομιδή. λέει, διδακτικής εμπειρίας. Σε όλες τις εκδοχές του, σίγουρα πεινασμένος, συχνά διαπομπευμένος και όχι σπάνια εμπορευόμενος την, ας πούμε, γνώση. Με αυτό το εργασιακό αλαλούμ, καλείται να παρέχει έναν όγκο κατακερματισμένων, αντιφατικών και άχρηστων πληροφοριών, που δεν συντελούν στη δημιουργία συγκροτημένων ανθρώπων. Ανθρώπων που να μπορούν να αντιλαμβάνονται, να αμφισβητούν, να δρουν, να πηγαίνουν μπροστά και όχι πίσω το κάρο της ιστορίας.
Δεν είναι καθόλου υπερβολή αυτό που λέγεται από ερευνητές της εκπαίδευσης ότι παράγουμε ‘διαδικαστικούς ηλίθιων΄, ή ‘προσοντούχους αναλφάβητους’, που μπορεί να έχουν καλές επιδόσεις στο σχολείο, στις εξετάσεις, ακόμη και στο Πανεπιστήμιο, μα αδυνατούν να κατανοήσουν πώς λειτουργεί το σώμα τους, πώς κινείται ο κόσμος και ποιες κοινωνικές διεργασίες συντελούνται γύρω τους.
Είναι λοιπόν ο ρόλος του εκπαιδευτικού αυτός; Να παράγει ανθρώπους που πάσχουν από ιστορική αμνησία, από μαθηματική ακρισία και γλωσσική δυσλειτουργία, αλλά κυρίως από κοινωνική δυσλεξία; Να παράγει δηλαδή κατακερματισμένους αναλφάβητους και πειθήνιους υπήκοους; Στην καλύτερη περίπτωση άρτιους σε ένα πολύ στενό επιστημονικό πεδίο, σε μια εποχή υπερεκμετάλλευσης, κατάργησης κάθε κοινωνικής πρόνοιας και σοδόμησης όλων των ανθρώπινων δικαιωμάτων;
Αν υπάρχει κανείς που πιστεύει πως ναι, αυτός πρέπει να είναι ο στόχος του εκπαιδευτικού, να φοράει δηλαδή τη δημοσιοϋπαλληλική εσθήτα και να διεκπεραιώνει τα ‘εντέλλεσθε’ χωρίς καμιά αμφισβήτηση, τότε σημαίνει πως ήρθε ο καιρός να αποσυρθεί ο άνθρωπος-εκπαιδευτικός και να αντικατασταθεί από τον προσωπικό υπολογιστή του κάθε μαθητή. Θα είναι, έτσι, συγκυριακά ταιριαστός με την ψηφιακή αστειότητα, διεκπεραιωτικά πιο αποτελεσματικός, συναισθηματικά απολύτως άχρωμος και ιδεολογικά παντελώς κατευθυνόμενος.
Όσο όμως υπάρχει έστω και ένας εκπαιδευτικός που αισθάνεται λιγότερο διεκπεραιωτής και περισσότερο δάσκαλος, τόσο θα είναι αναγκαία η διερώτηση πάνω στο ποιος είναι ο ουσιαστικός ρόλος μας σήμερα. Κανένας δεν έχει την απαίτηση να γίνουμε όλοι Δημήτρης Γληνός ή Ρόζα Ιμβριώτη. Μια κοινωνία όπου όλοι οι δάσκαλοι θα είχαμε το εκτόπισμα του Γληνού, δε θα έφτανε εδώ που έφτασε και θα έκανε περιττές αυτές τις ανησυχίες.
Έχουμε όμως ανάγκη από εκπαιδευτικούς που θα έχουμε ξεκαθαρίσει τουλάχιστον τα αυτονόητα. Ότι το ζήτημα κατ’ αρχήν της σχολικής αποτυχίας δεν αποτελεί γονιδιακό κατάλοιπο, αλλά κοινωνική συνέπεια. Έχουμε ανάγκη από εκπαιδευτικούς που θα ανεβάζουμε τον πήχη της μαθητικής διερώτησης.
Θα σεβόμαστε τα παιδιά ως ανθρώπινες οντότητες που έχουν απλώς νεότερη ηλικία, που θα κάνουμε όσο γίνεται λιγότερη χρήση της από καθέδρας μιζέριας, και θα γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο απωθητικό από το χάος μεταξύ λόγων και πράξεων.
Τίποτα δεν είναι πιο αποκρουστικό στα νεανικά μάτια από το χάσμα ανάμεσα στη διδακτική θεωρία και την προσωπική πρακτική. Εμείς που διδάσκουμε στους νέους ανθρώπους την ιστορία των αντιστάσεων, των εξεγέρσεων, της προσωπικής διερώτησης, της ατομικής και συλλογικής αξιοπρέπειας, της φυσικής αρμονίας, της μαθηματικής συνέπειας, δεν μπορούμε να το κάνουμε μέσα από μια προσωπική πρακτική που αναιρεί τη θεωρία.
Ούτε μέσα από ένα σύστημα τυποποιημένης διεκπεραίωσης που αρχίζει με το βαθμολόγιο της κωλότσεπης και τελειώνει στο ανιαρά προβλέψιμο, με πολλά ενδιάμεσα χασμουρητά. Μια τυποποιημένη διεκπεραίωση για όλες τις εποχές, χωρίς προεκτάσεις στο σήμερα. Κομμάτι αυτής της προέκτασης είμαστε πρωτίστως εμείς. Δεν υπάρχει τίποτα πιο κωμικό από ένα δάσκαλο που κουβαλά τη θλιβερή μιζέρια της δημοσιοϋπαλληλικής καχεξίας, που ενστερνίζεται την αρχή του ‘δε βαριέσαι’, που μένει απαθής και αδιάφορος στα γεγονότα της εποχής του.
Δεν έχουμε το δικαίωμα οι δάσκαλοι να λέμε αυτό είναι σχολείο και αυτή είναι κοινωνία. Να υιοθετούμε δηλαδή και να προωθούμε την αντίληψη που θέλει το σχολείο να λειτουργεί σ’ ένα αποστειρωμένο περιβάλλον και να κλείνει ερμητικά απέξω τα μεγάλα ζητήματα που βάζει σήμερα η κοινωνία. Από την εργασιακή ισοπέδωση ως τη διεθνή ειρήνη, από τον κοινωνικό εκφασισμό και το μαύρο ρατσισμό έως την πολιτιστική ομογενοποίηση. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να βρούμε και να αναδείξουμε τους ενδιάμεσους σε κοινωνία και σχολείο κρίκους. Και στη θεωρία και στην πράξη.
Η εποχή μας, με τον ευτελισμό της ανθρώπινης υπόστασης, τα παιδιά μας, με το ανταγωνιστικό, αγχωτικό σχολείο έχουν ανάγκη από το δάσκαλο που θα είναι παλλόμενη δύναμη. Που θα τα προσγειώνουμε στην πραγματικότητα, χωρίς να τους στερούμε το όνειρο. Που μέσα από την ‘άλλη’ τη δική μας ‘διδακτέα ύλη’ θα καταφέρνουμε να υποδεικνύουμε, με το λόγο και την πράξη μας, το σωστό, που είναι πάντα και σε όλες τις εποχές, το κοινωνικά αναγκαίο.
Ας μου επιτραπεί μια προσωπική αναφορά ως προτροπή. Για μένα, που ετοιμάζομαι, μετά από 30 χρόνια, να αποχωρήσω απ’ ότι πιο πολύ αγάπησα και μίσησα – το δημόσιο σχολείο – έχοντας κουβαλήσει στην πλάτη το χτυπημένο μαθητή, έχοντας ακούσει εκατοντάδες εξομολογήσεις παιδιών και γελάσει μέχρι δακρύων προετοιμάζοντας τις θεατρικές μας παραστάσεις, έχοντας δουλέψει ως δασκάλα, καθαρίστρια, μπογιατζής, πρακτικογράφος και προγραμματίστρια του σχολείου κι έχοντας πρωτοστατήσει στην ίδρυση ενός εσπερινού Γυμνασίου για τα παιδιά του μεροκάματου, ενός σωματείου για τους περιπλανώμενους δασκάλους και μιας σχολικής βιβλιοθήκης για να αγαπηθεί η ιστορία και η φαντασία του ανθρώπου, για μένα, λοιπόν, αυτό είναι το τέλος εποχής.
Μπροστά μας, συνάδελφοι μου, της σχολικής αίθουσας και της κιμωλίας, όχι της γραφειοκρατίας και της αργομισθίας, βρίσκεται η μεγάλη πρόκληση. Ή θα αγωνιστούμε, με όλες μας τις δυνάμεις - το νου, την πένα, τη διδασκαλία και την ψυχή μας - για την εργασιακή μας αξιοπρέπεια και για το δικαίωμά των παιδιών στη ζωή και το όνειρο, και θα γίνουμε έτσι μέρος μιας νέας εκπαιδευτικής και κοινωνικής προσδοκίας.
Ή σύντομα θα καταντήσουμε ένα ακόμα θλιβερό έπιπλο της ασφυκτικής σχολικής αίθουσας, μπορεί και άλλο ένα αλλήθωρο στέλεχος της εκπαιδευτικής ερημιάς και τότε δεν θα αξίζει πια να λεγόμαστε δάσκαλοι.
με θέμα "Η ποιότητα στο σύγχρονο σχολείο" στην Κάλυμνο
Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης οι Ναζί οδηγούσαν τους μελλοθάνατους στα κρεματόρια, υπό τους ήχους του Βάγκνερ. Ήταν άνθρωποι του πνεύματος και της τέχνης.
Στην Κατοχή, οι Ναζί κράτησαν ανοιχτή τη λυρική σκηνή, αδιαλείπτως, για να επιβάλλουν την αντίληψη ότι όλα είναι μια χαρά και πως η ζωή συνεχίζεται. Έτσι, την ώρα που έσπαγαν το χέρι του σαλταδόρου για μια φρατζόλα ψωμί, που δολοφονούσαν στο Χαϊδάρι και εκτελούσαν στην Καισαριανή, οι τενόροι στα ψιλά και οι βαρύτονοι στα μπάσα κάλυπταν τα ουρλιαχτά του πραγματικού κόσμου.
Κυρίες και κύριοι συμποσιαστές, καλωσορίσατε στον πραγματικό κόσμο. Δεν σας προσφωνώ «αγαπητούς», όχι γιατί πάψαμε να είμαστε φιλόξενοι αλλά γιατί πάψαμε πια να είμαστε αφελείς. Καλωσορίσατε στον πραγματικό κόσμο, που δεν χωράει στις αίθουσες των συμποσίων.
Έναν κόσμο, που βογκά και υποφέρει, αυτοκτονεί και εξεγείρεται, απελπίζεται και θυμώνει. Θυμώνει ιδιαίτερα όταν τον προκαλούν και επιχειρούν να του υποβάλλουν την ιδέα πως η ζωή συνεχίζεται, σα να μη συμβαίνει τίποτα, σε μια χώρα πουλημένη, μ’ ένα λαό κατακρεουργημένο, ένα δημόσιο σχολείο λεηλατημένο, την ελπίδα ενταφιασμένη, τη νέα γενιά – και τις επόμενες – ερημωμένες.
Προκαλείται και μόνο με τη χρήση της λέξης ‘συμπόσιο’, σε μια εποχή γενικευμένης πείνας. Γιατί δεν οφείλει ο άνεργος της Καλύμνου ή ο συντετριμμένος εργαζόμενος να κάνουν παραπομπές στο ελληνογενές, πλην αγγλικό symposium, για να ανιχνεύσουν την επιστημονική, τάχα, συνάθροιση. Προκαλείτε, γιατί ο άμεσος συνειρμός, του κόσμου που υποφέρει, τον παραπέμπει στο στίχο του δημοτικού, «εσείς τρώτε και πίνετε και λιανοτραγουδάτε και πίσω μας κουρσεύουνε, Σαρακηνοί κουρσάροι»
Προκαλείτε, γιατί ποιος καταδέχεται πληρωμένες διακοπές από αυτούς που διαχειρίζονται τη συλλογική δυστυχία; Ποιος καταδέχεται πληρωμένες φιέστες από ένα λαό, που κατά κοπάδια, αποχαιρετιέται στα λιμάνια της μετανάστευσης;
Σα να μην περισσεύουν, εδώ και παντού, οι μεγάλες ανάγκες και η γενικευμένη ένδεια.
Θα μου πείτε, λοιπόν να μη λέγεται και να μη γίνεται τίποτα.
Να λέγεται και να γίνεται αυτό που αρμόζει στη συγκυρία. Και αυτό που αρμόζει στη συγκυρία δεν είναι οι λεξιλάγνες συναθροίσεις. Αυτό που αρμόζει στη συγκυρία θα ήταν να υψώσουμε όλοι το ανάστημά μας. Κι εσείς ως επιστημονικοί και παιδαγωγικοί σύμβουλοι να αρθρώσετε, επιτέλους, μια λέξη για τη μεγάλη λεηλασία της χώρας, του λαού και του σχολείου. Όχι μόνο δεν το κάνατε, ούτε καν το διανοηθήκατε.
Προκαλείτε και με τον τίτλο της επιστημονικοφανούς αυτής συνάθροισης: «ποιότητα στο σύγχρονο σχολείο»!!! Από πότε οι ετοιμοθάνατοι έχουν ποιότητα; Ίσως μόνο έτσι όπως την οριοθέτησε ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές. «Ζούμε σε μιαν εποχή νεκρόφιλη, που νοιάζεται περισσότερο για την όψη των νεκρών, παρά των ζωντανών. Τους μακιγιάρουν, να έχουν ροδαλά μάγουλα και κόκκινα χείλη και να μοιάζουν, έτσι, πως πέθαναν ευτυχισμένοι».
Και το δημόσιο σχολείο σήμερα – αν δεν είναι κιόλας νεκρό – σίγουρα ψυχορραγεί.
Πεθαίνει μακιγιαρισμένο. Πεθαίνει από κάθε άποψη. Γιατί πρώτα απ’ όλα έχει καταντήσει ένα σχήμα λόγου, προκλητικά οξύμωρο. Ο δημόσιος χαρακτήρας του λεηλατείται από παντού και σε όλες τις βαθμίδες. Η δωρεάν παροχή του έχει γίνει το πιο σύντομο ανέκδοτο. Το περιεχόμενο του αφορά στην παραγωγή διαχειρίσιμων, πολιτικά και εργασιακά, ημιαναλφάβητων.
Πεθαίνει γιατί απαγορεύει την παιδικότητα μ’ ένα ωράριο εξουθένωσης και παραλογισμού. Γιατί συντρίβει την εφηβεία, όχι μόνο κάτω από μια ανούσια εξουθένωση, που δεν καταλήγει σε γνώση, αλλά και γιατί υποβάλλει, στην ηλικία της κατ’ εξοχήν συλλογικής φαντασίωσης και αλληλεγγύης, τον άγριο ανταγωνισμό. Κι όλα αυτά, για μια θέση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, την ισοβαθμισμένη με τα ιδιωτικά κολλεγιακά τίποτα, με το πανεπιστημιακό άσυλο στο ρόπαλο του ματατζή, με τη χρηματοδότηση στην καλή προαίρεση κουτοπόνηρων αξιολογητών και το παρεχόμενο πτυχίο, φτερό στον άνεμο της αδυσώπητης αγοράς.
Πεθαίνει γιατί με απίστευτη υποκρισία υποδύεται τις ίσες ευκαιρίες για όλα τα παιδιά. Και αυτά που αρμέγουν πρόβατα απ’ το άγριο χάραμα, πριν έρθουν στο σχολείο και γι αυτά που έχουν τον προσωπικό φροντιστή τους σε κάθε αντικείμενο. Το έκανε από πάντα. Τώρα το κάνει ξετσίπωτα. Γιατί στεγάζεται σε κτίρια που τρέχουν, μπάζουν και βουλιάζουν. Αλλά και γιατί , ακόμα και στις περιπτώσεις της αξιοπρεπούς στέγασης, είναι το ίδιο άδειο πουκάμισο.
Πεθαίνει γιατί θέλει εκπαιδευτικούς, ζόμπι. Γιατί έχει γίνει μια κουρελού δανεικών αποτυχημένων συστημάτων. Όχι στην αγωνιώδη αναζήτηση του μορφωτικά αναγκαίου, αλλά για να προσαρμοστεί στην αγοραία αντίληψη των ημιμαθών και φτηνών αναλώσιμων της εργασιακής flexicurity.
Ευαγγέλιο και αλφαβητάρι όλων των επικίνδυνων εκπαιδευτικών «μεταρρυθμίσεων», από τον Κοντογιαννόπουλο ως τον Αρσένη κι από την Κουτσίκου στη Διαμαντοπούλου, οι οδηγίες του ΟΟΣΑ, τα εργαλειακά συναξάρια της Πίζας, οι εντολές της Τρόικας, οι παραγγελιές του ΔΝΤ, ό,τι, τέλος πάντων, εκπορεύεται από την αρχή: «μορφώστε, δηλαδή καλουπώστε φτηνό εργατικό δυναμικό». Κι από πίσω το χαμηλότερο στελεχικό δυναμικό να τα υπερασπίζεται και να τα στηρίζει.
Γι αυτό έχουν σοδομηθεί και οι έννοιες. Από τη γνώση στην κατάρτιση κι από το μαθητή στον πελάτη. Η «ποιότητά» του σημερινού σχολείου δεν είναι κλεισμένη σε απλά εισαγωγικά, αλλά σε κάγκελα. Η «ποιότητα» του σημερινού σχολείου αρχίζει και τελειώνει στην πρώιμη εξουθένωση, τη βαριά αιμορραγία του οικογενειακού προϋπολογισμού, την εξετασιομανία, τον εξοβελισμό του μη εξεταστικά «χρήσιμου», την αφόρητη πλήξη, και την πρώιμη κοινωνική κατηγοριοποίηση. Όλα αυτά διανθισμένα με άνοστες επιφάσεις δημοκρατίας και ενός δήθεν αντιαυταρχικού αχταρμά.
Στα πλαίσια της ίδιας επίφασης δημοκρατίας δέχεστε να ακουστεί και η άλλη άποψη, από την ΕΛΜΕ από μένα, για να έχετε το άλλοθι της πολυφωνίας. Σας το δίνουμε συνειδητά για να φέρουμε εδώ μέσα λίγο από τον πραγματικό κόσμο του σήμερα. Στα πλαίσια της ίδιας επίφασης δημοκρατίας, θα μιλήσουν αύριο και οι μαθητές, την ώρα που οι καθ' ύλην αρμόδιοι θα απουσιάζουν σε στρογγυλή τράπεζα διαχείρισης κρίσεων του σχολείου. Θα είναι ανοιχτή στο κοινό η στρογγυλή τράπεζα; Να ακούσουμε κι εμείς αν με τον όρο 'κρίση' εννοείτε τη λεηλασία του σχολείου; Ή μήπως κάτι άλλο;
Όσοι υπαγορεύουν κι άλλους, εκ προοιμίου, αποτυχημένους πειραματισμούς, χαντακώνοντας γενεές επί γενεών, χωρίς ποτέ να έχουν λογοδοτήσει, όσοι έβαλαν λουκέτο σε πρόσθετη και ενισχυτική, όσοι έκλεισαν τον ΟΣΚ και άφησαν το σχολικό κτίριο, βορά στην ιδιωτική κερδοσκοπία, είναι ένοχοι. Όσοι διαλύουν τον ΟΕΔΒ και δοξάζουν την ψηφιακή αστειότητα, όσοι κλείνουν σχολεία και ετοιμάζουν μονάδες μαμούθ, προδιαγεγραμμένης παραβατικότητας, με τα παιδιά να μετακινούνται δεκάδες χιλιόμετρα ή να διακόπτουν τη φοίτηση, όσοι καταργούν τους βρεφονηπιακούς σταθμούς, είναι ένοχοι. Όσοι ανακάλυψαν το φτηνιάρικο ολοήμερο, χωρίς υποδομές και δασκάλους, όχι για να συμπαρασταθούν στον εργαζόμενο γονιό ή να ελαφρύνουν την τρελή προετοιμασία των παιδιών στο σπίτι, αλλά για να τα προσαρμόσουν, από νωρίς στο μελλοντικό εργασιακό τους κάτεργο, όσοι βαφτίζουν, σα μεσαιωνικοί καλόγηροι, την απόλυση, αξιολόγηση, είναι ένοχοι.
Όσοι ροκανίζουν τα κρατικά μασούρια και αφήνουν την παιδεία και την υγεία να γίνουν ψωμοζήτουλες χορηγών, όσοι εντέλλονται έναν εκπαιδευτικό φοβισμένο και αδύναμο, χειραγωγημένο και ευπειθή, απλήρωτο και απελπισμένο, είναι ένοχοι. Όσοι επιχειρούν να μακιγιάρουν αυτό το φόνο, κλείνοντας συνειδητά τα μάτια, είναι συνένοχοι.
Στην κατηγορία της συνενοχής εντάσσεται κάθε φιέστα, όπως αυτή, που περιφέρει χιλιοειπωμένες ανούσιες εισηγήσεις, προκειμένου να στηρίξει ένα εκπαιδευτικό σύστημα που καταρρέει και να φορτώσει δράσεις και προσόντα στα βιογραφικά φερέλπιδων στελεχών του εκπαιδευτικού νεκροτομείου.
Αυτό είναι το εκπαιδευτικό μας περιβάλλον. Αυτό είναι το σύγχρονο σχολείο και η "ποιότητά" του. Το κοινωνικό μας σκηνικό είναι ένα σκοτεινό τούνελ, μέσα στο οποίο συνωστίζονται χρεοκοπημένοι και απολυμένοι που αυτοκτονούν. Συνωστίζονται τα «τιμημένα γηρατειά» που αντιμετωπίζουν καθημερινά το δίλημμα, ή φαΐ ή φάρμακο και τα «περήφανα νιάτα» που καλούνται να διασχίσουν μια εκπαιδευτική, εργασιακή και ασφαλιστική Σαχάρα, χωρίς σταγόνα νερό.
Και να μην το ξεχάσουμε, σ’ αυτό το σκοτεινό τούνελ συνωστίζεται και μια δημοκρατία που δε συρρικνώθηκε απλά σε επίφαση, αλλά μεταλλάχτηκε σε χρεοκρατία και τρομοκρατία του νου και της ζωής. Μια «δημοκρατία», διάσπαρτων Γκουαντάναμο στην ελληνική επικράτεια, όπου θα συντελείται το "διαπολιτισμικό όραμα". Μια "δημοκρατία" απίστευτης ποσότητας χημικών και δακρυγόνων, ξένων επιτροπάτων στα υπουργεία και ελεύθερων σκοπευτών που προστατεύουν τις μαριονέτες από την έκρηξη της «αγάπης» του λαού.
Μπορεί κάποιος, σ’ αυτό το σημείο, να πει, «χάρη στη δημοκρατία μπορείς και λες αυτά που λες. Όχι για πολύ ακόμα. Έχουν φροντίσει γι αυτό με την επερχόμενη αξιολόγηση. Μόνο σκυφτοί και γκρίζοι δάσκαλοι δε θα περισσεύουν στο σύστημα, για να υπογράφουν ατομικά συμβόλαια αποδοτικότητας.Μέσα σ΄ αυτό το σκηνικό καλείται ο εκπαιδευτικός να παίξει ένα ρόλο που, όχι μόνο να συντηρεί τις βασικές δομές, χωρίς αμφισβητήσεις, αλλά να τις περιφρουρεί με φανατισμό για να μπορεί να αξιώνεται τη μπουκιά το ψωμί.
Κατακερματισμένος σε δέκα διαφορετικές εργασιακές κατηγορίες, ωρομίσθιος, αναπληρωτής, ΕΣΠΑτζής, μόνιμος υπό αίρεση, μόνιμος με τη σιγουριά της διαρκούς υπόκλισης και προσφάτως, κατά τα άρρωστα μυαλά των επιτελών, εθελοντής για την αποκομιδή. λέει, διδακτικής εμπειρίας. Σε όλες τις εκδοχές του, σίγουρα πεινασμένος, συχνά διαπομπευμένος και όχι σπάνια εμπορευόμενος την, ας πούμε, γνώση. Με αυτό το εργασιακό αλαλούμ, καλείται να παρέχει έναν όγκο κατακερματισμένων, αντιφατικών και άχρηστων πληροφοριών, που δεν συντελούν στη δημιουργία συγκροτημένων ανθρώπων. Ανθρώπων που να μπορούν να αντιλαμβάνονται, να αμφισβητούν, να δρουν, να πηγαίνουν μπροστά και όχι πίσω το κάρο της ιστορίας.
Δεν είναι καθόλου υπερβολή αυτό που λέγεται από ερευνητές της εκπαίδευσης ότι παράγουμε ‘διαδικαστικούς ηλίθιων΄, ή ‘προσοντούχους αναλφάβητους’, που μπορεί να έχουν καλές επιδόσεις στο σχολείο, στις εξετάσεις, ακόμη και στο Πανεπιστήμιο, μα αδυνατούν να κατανοήσουν πώς λειτουργεί το σώμα τους, πώς κινείται ο κόσμος και ποιες κοινωνικές διεργασίες συντελούνται γύρω τους.
Είναι λοιπόν ο ρόλος του εκπαιδευτικού αυτός; Να παράγει ανθρώπους που πάσχουν από ιστορική αμνησία, από μαθηματική ακρισία και γλωσσική δυσλειτουργία, αλλά κυρίως από κοινωνική δυσλεξία; Να παράγει δηλαδή κατακερματισμένους αναλφάβητους και πειθήνιους υπήκοους; Στην καλύτερη περίπτωση άρτιους σε ένα πολύ στενό επιστημονικό πεδίο, σε μια εποχή υπερεκμετάλλευσης, κατάργησης κάθε κοινωνικής πρόνοιας και σοδόμησης όλων των ανθρώπινων δικαιωμάτων;
Αν υπάρχει κανείς που πιστεύει πως ναι, αυτός πρέπει να είναι ο στόχος του εκπαιδευτικού, να φοράει δηλαδή τη δημοσιοϋπαλληλική εσθήτα και να διεκπεραιώνει τα ‘εντέλλεσθε’ χωρίς καμιά αμφισβήτηση, τότε σημαίνει πως ήρθε ο καιρός να αποσυρθεί ο άνθρωπος-εκπαιδευτικός και να αντικατασταθεί από τον προσωπικό υπολογιστή του κάθε μαθητή. Θα είναι, έτσι, συγκυριακά ταιριαστός με την ψηφιακή αστειότητα, διεκπεραιωτικά πιο αποτελεσματικός, συναισθηματικά απολύτως άχρωμος και ιδεολογικά παντελώς κατευθυνόμενος.
Όσο όμως υπάρχει έστω και ένας εκπαιδευτικός που αισθάνεται λιγότερο διεκπεραιωτής και περισσότερο δάσκαλος, τόσο θα είναι αναγκαία η διερώτηση πάνω στο ποιος είναι ο ουσιαστικός ρόλος μας σήμερα. Κανένας δεν έχει την απαίτηση να γίνουμε όλοι Δημήτρης Γληνός ή Ρόζα Ιμβριώτη. Μια κοινωνία όπου όλοι οι δάσκαλοι θα είχαμε το εκτόπισμα του Γληνού, δε θα έφτανε εδώ που έφτασε και θα έκανε περιττές αυτές τις ανησυχίες.
Έχουμε όμως ανάγκη από εκπαιδευτικούς που θα έχουμε ξεκαθαρίσει τουλάχιστον τα αυτονόητα. Ότι το ζήτημα κατ’ αρχήν της σχολικής αποτυχίας δεν αποτελεί γονιδιακό κατάλοιπο, αλλά κοινωνική συνέπεια. Έχουμε ανάγκη από εκπαιδευτικούς που θα ανεβάζουμε τον πήχη της μαθητικής διερώτησης.
Θα σεβόμαστε τα παιδιά ως ανθρώπινες οντότητες που έχουν απλώς νεότερη ηλικία, που θα κάνουμε όσο γίνεται λιγότερη χρήση της από καθέδρας μιζέριας, και θα γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο απωθητικό από το χάος μεταξύ λόγων και πράξεων.
Τίποτα δεν είναι πιο αποκρουστικό στα νεανικά μάτια από το χάσμα ανάμεσα στη διδακτική θεωρία και την προσωπική πρακτική. Εμείς που διδάσκουμε στους νέους ανθρώπους την ιστορία των αντιστάσεων, των εξεγέρσεων, της προσωπικής διερώτησης, της ατομικής και συλλογικής αξιοπρέπειας, της φυσικής αρμονίας, της μαθηματικής συνέπειας, δεν μπορούμε να το κάνουμε μέσα από μια προσωπική πρακτική που αναιρεί τη θεωρία.
Ούτε μέσα από ένα σύστημα τυποποιημένης διεκπεραίωσης που αρχίζει με το βαθμολόγιο της κωλότσεπης και τελειώνει στο ανιαρά προβλέψιμο, με πολλά ενδιάμεσα χασμουρητά. Μια τυποποιημένη διεκπεραίωση για όλες τις εποχές, χωρίς προεκτάσεις στο σήμερα. Κομμάτι αυτής της προέκτασης είμαστε πρωτίστως εμείς. Δεν υπάρχει τίποτα πιο κωμικό από ένα δάσκαλο που κουβαλά τη θλιβερή μιζέρια της δημοσιοϋπαλληλικής καχεξίας, που ενστερνίζεται την αρχή του ‘δε βαριέσαι’, που μένει απαθής και αδιάφορος στα γεγονότα της εποχής του.
Δεν έχουμε το δικαίωμα οι δάσκαλοι να λέμε αυτό είναι σχολείο και αυτή είναι κοινωνία. Να υιοθετούμε δηλαδή και να προωθούμε την αντίληψη που θέλει το σχολείο να λειτουργεί σ’ ένα αποστειρωμένο περιβάλλον και να κλείνει ερμητικά απέξω τα μεγάλα ζητήματα που βάζει σήμερα η κοινωνία. Από την εργασιακή ισοπέδωση ως τη διεθνή ειρήνη, από τον κοινωνικό εκφασισμό και το μαύρο ρατσισμό έως την πολιτιστική ομογενοποίηση. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να βρούμε και να αναδείξουμε τους ενδιάμεσους σε κοινωνία και σχολείο κρίκους. Και στη θεωρία και στην πράξη.
Η εποχή μας, με τον ευτελισμό της ανθρώπινης υπόστασης, τα παιδιά μας, με το ανταγωνιστικό, αγχωτικό σχολείο έχουν ανάγκη από το δάσκαλο που θα είναι παλλόμενη δύναμη. Που θα τα προσγειώνουμε στην πραγματικότητα, χωρίς να τους στερούμε το όνειρο. Που μέσα από την ‘άλλη’ τη δική μας ‘διδακτέα ύλη’ θα καταφέρνουμε να υποδεικνύουμε, με το λόγο και την πράξη μας, το σωστό, που είναι πάντα και σε όλες τις εποχές, το κοινωνικά αναγκαίο.
Ας μου επιτραπεί μια προσωπική αναφορά ως προτροπή. Για μένα, που ετοιμάζομαι, μετά από 30 χρόνια, να αποχωρήσω απ’ ότι πιο πολύ αγάπησα και μίσησα – το δημόσιο σχολείο – έχοντας κουβαλήσει στην πλάτη το χτυπημένο μαθητή, έχοντας ακούσει εκατοντάδες εξομολογήσεις παιδιών και γελάσει μέχρι δακρύων προετοιμάζοντας τις θεατρικές μας παραστάσεις, έχοντας δουλέψει ως δασκάλα, καθαρίστρια, μπογιατζής, πρακτικογράφος και προγραμματίστρια του σχολείου κι έχοντας πρωτοστατήσει στην ίδρυση ενός εσπερινού Γυμνασίου για τα παιδιά του μεροκάματου, ενός σωματείου για τους περιπλανώμενους δασκάλους και μιας σχολικής βιβλιοθήκης για να αγαπηθεί η ιστορία και η φαντασία του ανθρώπου, για μένα, λοιπόν, αυτό είναι το τέλος εποχής.
Μπροστά μας, συνάδελφοι μου, της σχολικής αίθουσας και της κιμωλίας, όχι της γραφειοκρατίας και της αργομισθίας, βρίσκεται η μεγάλη πρόκληση. Ή θα αγωνιστούμε, με όλες μας τις δυνάμεις - το νου, την πένα, τη διδασκαλία και την ψυχή μας - για την εργασιακή μας αξιοπρέπεια και για το δικαίωμά των παιδιών στη ζωή και το όνειρο, και θα γίνουμε έτσι μέρος μιας νέας εκπαιδευτικής και κοινωνικής προσδοκίας.
Ή σύντομα θα καταντήσουμε ένα ακόμα θλιβερό έπιπλο της ασφυκτικής σχολικής αίθουσας, μπορεί και άλλο ένα αλλήθωρο στέλεχος της εκπαιδευτικής ερημιάς και τότε δεν θα αξίζει πια να λεγόμαστε δάσκαλοι.
Σάββατο 24 Μαρτίου 2012
ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΙ ΡΑΓΙΑΔΕΣ του 21ου αιώνα. Λαϊκή εξέγερση ενάντια σε κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ.
ΕΛΜΕ & Σύλλογος εκπαιδευτικών Π.Ε.
Άνω Λιοσίων - Ζεφυρίου - Φυλής
ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΙ ΡΑΓΙΑΔΕΣ του 21ου αιώνα.
Λαϊκή εξέγερση ενάντια σε κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ.
Λίγες μέρες μετά το κούρεμα, ο υπουργός Σαχινίδης δήλωσε ξεδιάντροπα ότι τη χασούρα των τραπεζών, που έχουν ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, θα την πληρώσουν οι φορολογούμενοι. Επίσης, ο «υπουργός του συγκροτήματος Λαμπράκη», Καψής δηλώνει με αλαζονεία ότι «είναι υπόθεση της κυβέρνησης το πότε θα γίνουν εκλογές» λες και τους ψήφισε κανείς…
Είναι βέβαιο ότι η αρπαγή 12-15 δις ευρώ από τα ασφαλιστικά ταμεία, μέσω του κουρέματος, θα οδηγήσει σε σοβαρή μείωση όλες τις συντάξεις κι όχι μόνο τις επικουρικές. Την ίδια στιγμή η κοινωνία βρίσκεται σε οριακό σημείο. Επίσημα υπάρχουν 1.000.000 άνεργοι, 400.000 εργαζόμενοι απλήρωτοι για πάνω από 6 μήνες, 30.000 άστεγοι στην πρωτεύουσα, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στα συσσίτια, μισθοί των 400, 500 κι 600 ευρώ. Υπάρχουν υποσιτισμένοι μαθητές σε σχολεία «ψυγεία» απ΄ το κρύο λόγω έλλειψης πετρελαίου, νοσοκομεία και σχολεία που συγχωνεύονται και κλείνουν, νέοι φόροι, απολύσεις, νέα χαράτσια, αστυνομική βία και καταστολή.
Στην περιοχή μας υπάρχει η χωματερή 45 χρόνια και καταστρέφει το περιβάλλον και τις ανθρώπινες ζωές. Όμως, αποφάσισαν να μας βάλουν την τελική ταφόπλακα φτιάχνοντας 2 εργοστάσια καύσης σκουπιδιών, πιστοί στην πολιτική που δε διστάζει να ξεπουλήσει τις ζωές μας. Είναι βορά στους κάθε λογής εργολάβους που θα αναλάβουν το έργο εμπορευματοποιώντας ακόμη και αυτό το κομμάτι των απορριμμάτων. Παράλληλα, η δημοτική αρχή, λόγω των αντιδράσεων του κόσμου, παίρνει αποφάσεις κατά των 2 εργοστασίων, αλλά «ξεχνά» να τις υποστηρίξει όπως «ξέχασε» να στηρίξει την απόφαση για τα χαράτσια της ΔΕΗ.
Θα σκύψουμε το κεφάλι και θα περιμένουμε μοιρολατρικά τα νέα μέτρα; Μετά την ψήφιση της Νέας Δανειακής Σύμβασης των 130 δις ευρώ, που υποθηκεύει το μέλλον μας για δεκαετίες, και την ηρωική αντίσταση του λαού σε όλη την Ελλάδα, πρέπει να ξαναπιάσουμε το νήμα της αντίστασης. Εμείς οι εκπαιδευτικοί στις ομιλίες μας και στο μάθημα λέμε: « ραγιάς ήταν ο δούλος της εποχής. Οι ραγιάδες επαναστάτησαν παρά τις αντιρρήσεις των κοτσαμπάσηδων κι άλλων ισχυρών ότι δήθεν δεν είχε έρθει ακόμη η ώρα του ξεσηκωμού…».
Το τσάκισμα της τυραννίας κι η απόκρουση των αντιλαϊκών μέτρων σε κάθε εποχή είναι υπόθεση δική μας, του λαού. Γι΄αυτό οφείλουμε να ξεχυθούμε στους δρόμους και τις πλατείες την Κυριακή 25 Μάρτη, επέτειο του ξεσηκωμού για την ανεξαρτησία αυτής της χώρας. Να την ορίσουμε ως μέρα έναρξης της λαϊκής εξέγερσης μέχρι να φύγουν οι νέοι δυνάστες. Καλούμε το λαό να συνεχίσει τους αγώνες με καταλήψεις και πολιτικές απεργίες διαρκείας.
ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ.
ΟΛΟΙ στις παρελάσεις, 24 & 25 Μάρτη, στο Συντάγμα
& 25 Μάρτη, 9.30πμ, στην πλατεία των Άνω Λιοσίων
Αυτές οι παρελάσεις θα είναι του Λαού
Άνω Λιοσίων - Ζεφυρίου - Φυλής
ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΙ ΡΑΓΙΑΔΕΣ του 21ου αιώνα.
Λαϊκή εξέγερση ενάντια σε κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ.
Λίγες μέρες μετά το κούρεμα, ο υπουργός Σαχινίδης δήλωσε ξεδιάντροπα ότι τη χασούρα των τραπεζών, που έχουν ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, θα την πληρώσουν οι φορολογούμενοι. Επίσης, ο «υπουργός του συγκροτήματος Λαμπράκη», Καψής δηλώνει με αλαζονεία ότι «είναι υπόθεση της κυβέρνησης το πότε θα γίνουν εκλογές» λες και τους ψήφισε κανείς…
Είναι βέβαιο ότι η αρπαγή 12-15 δις ευρώ από τα ασφαλιστικά ταμεία, μέσω του κουρέματος, θα οδηγήσει σε σοβαρή μείωση όλες τις συντάξεις κι όχι μόνο τις επικουρικές. Την ίδια στιγμή η κοινωνία βρίσκεται σε οριακό σημείο. Επίσημα υπάρχουν 1.000.000 άνεργοι, 400.000 εργαζόμενοι απλήρωτοι για πάνω από 6 μήνες, 30.000 άστεγοι στην πρωτεύουσα, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στα συσσίτια, μισθοί των 400, 500 κι 600 ευρώ. Υπάρχουν υποσιτισμένοι μαθητές σε σχολεία «ψυγεία» απ΄ το κρύο λόγω έλλειψης πετρελαίου, νοσοκομεία και σχολεία που συγχωνεύονται και κλείνουν, νέοι φόροι, απολύσεις, νέα χαράτσια, αστυνομική βία και καταστολή.
Στην περιοχή μας υπάρχει η χωματερή 45 χρόνια και καταστρέφει το περιβάλλον και τις ανθρώπινες ζωές. Όμως, αποφάσισαν να μας βάλουν την τελική ταφόπλακα φτιάχνοντας 2 εργοστάσια καύσης σκουπιδιών, πιστοί στην πολιτική που δε διστάζει να ξεπουλήσει τις ζωές μας. Είναι βορά στους κάθε λογής εργολάβους που θα αναλάβουν το έργο εμπορευματοποιώντας ακόμη και αυτό το κομμάτι των απορριμμάτων. Παράλληλα, η δημοτική αρχή, λόγω των αντιδράσεων του κόσμου, παίρνει αποφάσεις κατά των 2 εργοστασίων, αλλά «ξεχνά» να τις υποστηρίξει όπως «ξέχασε» να στηρίξει την απόφαση για τα χαράτσια της ΔΕΗ.
Θα σκύψουμε το κεφάλι και θα περιμένουμε μοιρολατρικά τα νέα μέτρα; Μετά την ψήφιση της Νέας Δανειακής Σύμβασης των 130 δις ευρώ, που υποθηκεύει το μέλλον μας για δεκαετίες, και την ηρωική αντίσταση του λαού σε όλη την Ελλάδα, πρέπει να ξαναπιάσουμε το νήμα της αντίστασης. Εμείς οι εκπαιδευτικοί στις ομιλίες μας και στο μάθημα λέμε: « ραγιάς ήταν ο δούλος της εποχής. Οι ραγιάδες επαναστάτησαν παρά τις αντιρρήσεις των κοτσαμπάσηδων κι άλλων ισχυρών ότι δήθεν δεν είχε έρθει ακόμη η ώρα του ξεσηκωμού…».
Το τσάκισμα της τυραννίας κι η απόκρουση των αντιλαϊκών μέτρων σε κάθε εποχή είναι υπόθεση δική μας, του λαού. Γι΄αυτό οφείλουμε να ξεχυθούμε στους δρόμους και τις πλατείες την Κυριακή 25 Μάρτη, επέτειο του ξεσηκωμού για την ανεξαρτησία αυτής της χώρας. Να την ορίσουμε ως μέρα έναρξης της λαϊκής εξέγερσης μέχρι να φύγουν οι νέοι δυνάστες. Καλούμε το λαό να συνεχίσει τους αγώνες με καταλήψεις και πολιτικές απεργίες διαρκείας.
ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ.
ΟΛΟΙ στις παρελάσεις, 24 & 25 Μάρτη, στο Συντάγμα
& 25 Μάρτη, 9.30πμ, στην πλατεία των Άνω Λιοσίων
Αυτές οι παρελάσεις θα είναι του Λαού
Κυριακή 11 Μαρτίου 2012
ΝΕΟ ΛΥΚΕΙΟ: Μια αόρατη θηλιά για μαθητές και εκπαιδευτικούς
Αν κανείς κοιτάξει, τα τελευταία τριάντα χρόνια, τις διακηρύξεις των υπουργών Παιδείας, και άλλων παραγόντων, κάθε φορά που μιλούσαν για αλλαγή ή άλλαζαν το σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, θα εκπλαγεί: τα αποτελέσματα των νέων τρόπων πρόσβασης στα ΑΕΙ - ΤΕΙ ήταν εντελώς αντίθετα από τις υποσχέσεις τους!
Παράλληλα οι ίδιοι που πανηγύριζαν πριν λίγα χρόνια για τις αλλαγές που έκαναν στο σύστημα πρόσβασης, οι ίδιοι ακριβώς ανακαλύπτουν σήμερα ότι «το σημερινό σύστημα εισαγωγικών εξετάσεων δεν είναι έγκυρο» και ότι «με το σημερινό σύστημα, ανθεί ένα τεράστιο οικονομικό κύκλωμα παραπαιδείας, και δυστυχώς είναι σαφές ότι δημιουργούνται και αναπαράγονται κοινωνικοί φραγμοί, καθώς τα παιδιά των ασθενέστερων οικονομικά οικογενειών έχουν σαφέστατα πολύ λιγότερες ευκαιρίες».
ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
Αν κανείς ανιχνεύσει το «σώμα» της πρότασης για το Λύκειο και την πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση, θα διαπιστώσει ότι κεντρική θέση στις αλλαγές έχει μια ρύθμιση για την οποία οι επιτελείς του Υπουργείου Παιδείας και οι συνοδοιπόροι τους έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον να «καταθέσουν» το ρεπερτόριο της υλοποίησής της: πανελλαδικού τύπου εξετάσεις σε όλες τις τάξεις του Λυκείου. Αυτές φαίνεται να αποτελούν το «παιδαγωγικό ευαγγέλιο» και τη «γραμματική» του και καθορίζονται με τέτοιο τρόπο ώστε να πριμοδοτούν, χωρίς να το δηλώνουν, την «παλινόρθωση» μιας εξεταστικοκεντρικής οργάνωσης του Λυκείου.
Πράγματι! Αν κανείς ξύσει τα γνωστά παραπλανητικά σοβατίσματα, θα ανακαλύψει ότι το Υπουργείο Παιδείας προτείνει το παρακάτω: Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Λυκείου, από την Α΄ έως την Γ΄ τάξη, οι μαθητές θα διαγωνίζονται στο τέλος της χρονιάς σε εξετάσεις πανελλαδικού χαρακτήρα σε όλα τα μαθήματα με κοινά θέματα που θα έρχονται τον λεγόμενο Ανεξάρτητο Εθνικό Οργανισμό Εξετάσεων και όποιος καταφέρει και «επιζήσει σχολικά» και ενδιαφέρεται να διεκδικήσει την εισαγωγή του στην Ανώτατη εκπαίδευσης, στην τελευταία τάξη του Λυκείου, περνάει από έναν ακόμη γύρο πανελλαδικών εξετάσεων
Αντικειμενική μεταμφίεση ανισοτήτων
Με τις πανελλαδικού τύπου εξετάσεις το Υπουργείο Παιδείας επιδιώκει να καλλιεργήσει την αυταπάτη ότι το σύνολο της διαδικασίας θα είναι απόλυτα αντικειμενικό και αξιοκρατικό, αποκρύπτοντας έντεχνα το γεγονός ότι όσο «αντικειμενικό» κι αν είναι το διαδικαστικό μέρος, τα υπόλοιπα στοιχεία που «συναρμολογούν» τη λογική του, και διαμορφώνουν την κρίση για την επιλογή / πρόκριση - απόρριψη του μαθητικού πληθυσμού δεν μπορούν να «απογαλακτιστούν» από τις ανισωτικές λειτουργίες της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Όσοι έχουν ασχοληθεί με αυτήν και τις λειτουργίες της, γνωρίζουν καλά ότι αν οι εκπαιδευτικές ανισότητες μεταξύ των μαθητών αποτελούσαν στο σύστημα των πανελλαδικών εξετάσεων την εκπαιδευτική τους ιστορία, τώρα θα είναι το ζωντανό τους παρόν. Παράλληλα, η κρυφή ενσωμάτωση του συστήματος επιλογής στην καρδιά της λυκειακής βαθμίδας, με τις ετήσιες πανελλαδικές εξετάσεις από την Α΄ τάξη - που όλοι γνωρίζουν πόσο εύκολα μπορεί να απλώσουν τη «σκιά τους» στην ημερήσια διάταξη της εκπαιδευτικής διαδικασίας - μεταμφιέζεται από το Υπουργείο Παιδείας σε «απελευθέρωση του λυκείου ως αυτόνομης μορφωτικής βαθμίδας». Ωστόσο, τα αποτελέσματα στις ετήσιες εξετάσεις πανελλαδικού τύπου δεν θα φωτογραφίζουν, δεν θα αποτιμούν απλώς την απόδοση και την πρόοδο του μαθητή από τάξη σε τάξη, αλλά θα καθορίζουν (νωρίς - νωρίς) ποιες σχολές θα «ανοίξουν» γι’ αυτόν στο μέλλον και αν θα «ανοίξουν».
Δεν υπάρχει καλύτερο έδαφος για να βαθύνει, από τη μια, ακόμη περισσότερο τις ρίζες της η εκπαίδευση της ακριβοπληρωμένης αμάθειας, ενώ από την άλλη θα νομιμοποιείται με τον πιο «αντικειμενικό» τρόπο το στένεμα των διόδων! Στην υλοποίηση των προτάσεων του Υπουργείου Παιδείας, εμφιλοχωρεί ο κίνδυνος, η μαθησιακή διαδικασία να καταδυναστευτεί ολοκληρωτικά από το «άπλωμα» των εξεταστικών δοκιμασιών και την ανάγκη ανταπόκρισης σ’ αυτές και εκπαιδευτικοί και εκπαιδευόμενοι να μεταφέρουν στην «καρδιά» της σχολικής αίθουσας ρόλους εξεταστών - διορθωτών – βαθμολογητών, αφ’ ενός, και εξεταζομένων, αφ’ ετέρου, αφού το εκπαιδευτικό έργο καλείται να εστιάσει σε μια «τεχνολογία» των εξετάσεων, στην οργάνωση και διευθέτηση των προβλεπόμενων εξεταστικών δοκιμασιών. Στο πλαίσιο αυτό, η λυκειακή βαθμίδα θα «ξεχάσει» πολύ γρήγορα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ότι οι μαθητές που φοιτούν στις τάξεις της έχουν διαφορετικές, άνισες μορφωτικές «αποσκευές», καθώς θα είναι επιφορτισμένη όχι στο να προετοιμάσει το σύνολο του μαθητικού πληθυσμού αλλά κυρίως να διαπιστώσει - νομιμοποιήσει την ικανότητα εκείνων που προορίζονται να φοιτήσουν στις «καλές» σχολές, μέσα από διαδικασία επιλογής που θα επεκτείνεται χρονικά σε όλο το εύρος του Λυκείου και θα προσφέρει στη διαχειριστική αρμοδιότητα των καθηγητών - κριτών, ως στοιχεία για την κρίση των υποψηφίων, «αυτούσια» την ποιότητα των μορφωτικών «αποσκευών» που ο κάθε ένας θα μεταφέρει ανάλογα με το κοινωνικό - οικονομικό του «βάρος».
ΝΕΟ ΛΥΚΕΙΟ – ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ: Μια θηλιά που υφαίνεται αθόρυβα!
Το «νέο Λύκειο» δένεται με ένα νήμα με την πολιτική των συγχωνεύσεων και της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών με βάση τις επιδόσεις των μαθητών. Γιατί είναι φανερό ότι το Υπουργείο Παιδείας σκοπεύει να χρησιμοποιήσει τις διαφοροποιημένες επιδόσεις των Λυκείων στις πανελλαδικού τύπου εξετάσεις στα όρια των τριών τάξεων για να νομιμοποιήσει την απορριπτική αξιολόγηση των σχολείων και των εκπαιδευτικών καθώς θα τους συνδέει με τα αποτελέσματα των μαθητών.
Στο νέο πλαίσιο, οι εκπαιδευτικοί «χρεώνονται» την επιτυχία ή αποτυχία των μαθητών τους και η διοίκηση του σχολείου «χρεώνεται» με τη σειρά της την επιτυχία και την αποτυχία όλων. Δεν είναι, βέβαια, τυχαίο ότι από την επίσημη αξιολόγηση ουσιαστικά «αγνοούνται» ή καταγράφονται τυπικά οι αμέτρητοι κοινωνικοί και εκπαιδευτικοί παράγοντες που επηρεάζουν και συνδιαμορφώνουν την εκπαιδευτική διαδικασία και το εκπαιδευτικό έργο. Κοινωνική προέλευση, οικογενειακή κατάσταση, συνθήκες διαβίωσης και κατοικίας, υλικοτεχνική υποδομή σχολείου, τύπος εξετάσεων, σχολικά βιβλία, εκπαιδευτικό κλίμα, παιδαγωγικές μέθοδοι, τα πάντα γίνονται καπνός. «Αγνοούνται» οι κοινωνικές και γεωγραφικές ανισότητες που διαμορφώνουν αντίξοες συνθήκες για την εκπαίδευση των μαθητών από τα ασθενέστερα οικονομικά και κοινωνικά στρώματα.
Η αντίληψη αυτή «επιβλέπει» τη σχολική επιτυχία/αποτυχία μέσα από την «κλειδαρότρυπα» της αίθουσας διδασκαλίας, όπου όλα εξαφανίζονται εκτός από το δάσκαλο και το μαθητή. Δεν είναι, ωστόσο, λίγοι αυτοί που κατανοούν ή διαισθάνονται ότι το σχολείο δεν είναι «θερμοκήπιο» όπου τα παιδιά αναπτύσσονται ομαλά και απρόσκοπτα με καλό πότισμα και συστηματική φροντίδα!
Είναι προφανές ότι η πολιτική ηγεσία και οι τεχνοκράτες του Υπουργείου Παιδείας γνωρίζουν πολύ καλά τις κοινωνικές παραμέτρους της σχολικής επίδοσης. Η στόχευση είναι αλλού και «φωτογραφίζει» κατευθείαν τον εκπαιδευτικό.
Το ΥΠΕΠΘ θεωρεί κατάλληλο το χρόνο να προβάλει συστηματικά μια, έτσι κι αλλιώς, διαδεδομένη αντίληψη σύμφωνα με την οποία για ό,τι «καλό» ή «κακό» γίνεται στα σχολεία την ευθύνη την έχει ο εκπαιδευτικός. «Το παν εξαρτάται από το δάσκαλο» θα αναφωνήσει σε λίγο με βικτοριανή υποκρισία.
Μια τέτοια αντίληψη, όπως γίνεται φανερό, εναποθέτει μεγάλο φορτίο ευθύνης στους ώμους του δασκάλου και συνήθως, όταν τίθεται θέμα σχολικής αποτυχίας ή εκπαιδευτικής κρίσης, ο δάσκαλος είναι ο «αποδιοπομπαίος τράγος». Με αυτό τον τρόπο γίνεται ευκολότερη υπόθεση η επιβολή αυταρχικών μέτρων αξιολόγησης, εντατικοποίησης και διοικητικού ελέγχου.
ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ - ΓΛΗΝΟΣ
ΕΛΜΕ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ-Ν.ΣΜΥΡΝΗΣ - ΜΟΣΧΑΤΟΥ
Παράλληλα οι ίδιοι που πανηγύριζαν πριν λίγα χρόνια για τις αλλαγές που έκαναν στο σύστημα πρόσβασης, οι ίδιοι ακριβώς ανακαλύπτουν σήμερα ότι «το σημερινό σύστημα εισαγωγικών εξετάσεων δεν είναι έγκυρο» και ότι «με το σημερινό σύστημα, ανθεί ένα τεράστιο οικονομικό κύκλωμα παραπαιδείας, και δυστυχώς είναι σαφές ότι δημιουργούνται και αναπαράγονται κοινωνικοί φραγμοί, καθώς τα παιδιά των ασθενέστερων οικονομικά οικογενειών έχουν σαφέστατα πολύ λιγότερες ευκαιρίες».
ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
Αν κανείς ανιχνεύσει το «σώμα» της πρότασης για το Λύκειο και την πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση, θα διαπιστώσει ότι κεντρική θέση στις αλλαγές έχει μια ρύθμιση για την οποία οι επιτελείς του Υπουργείου Παιδείας και οι συνοδοιπόροι τους έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον να «καταθέσουν» το ρεπερτόριο της υλοποίησής της: πανελλαδικού τύπου εξετάσεις σε όλες τις τάξεις του Λυκείου. Αυτές φαίνεται να αποτελούν το «παιδαγωγικό ευαγγέλιο» και τη «γραμματική» του και καθορίζονται με τέτοιο τρόπο ώστε να πριμοδοτούν, χωρίς να το δηλώνουν, την «παλινόρθωση» μιας εξεταστικοκεντρικής οργάνωσης του Λυκείου.
Πράγματι! Αν κανείς ξύσει τα γνωστά παραπλανητικά σοβατίσματα, θα ανακαλύψει ότι το Υπουργείο Παιδείας προτείνει το παρακάτω: Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Λυκείου, από την Α΄ έως την Γ΄ τάξη, οι μαθητές θα διαγωνίζονται στο τέλος της χρονιάς σε εξετάσεις πανελλαδικού χαρακτήρα σε όλα τα μαθήματα με κοινά θέματα που θα έρχονται τον λεγόμενο Ανεξάρτητο Εθνικό Οργανισμό Εξετάσεων και όποιος καταφέρει και «επιζήσει σχολικά» και ενδιαφέρεται να διεκδικήσει την εισαγωγή του στην Ανώτατη εκπαίδευσης, στην τελευταία τάξη του Λυκείου, περνάει από έναν ακόμη γύρο πανελλαδικών εξετάσεων
Αντικειμενική μεταμφίεση ανισοτήτων
Με τις πανελλαδικού τύπου εξετάσεις το Υπουργείο Παιδείας επιδιώκει να καλλιεργήσει την αυταπάτη ότι το σύνολο της διαδικασίας θα είναι απόλυτα αντικειμενικό και αξιοκρατικό, αποκρύπτοντας έντεχνα το γεγονός ότι όσο «αντικειμενικό» κι αν είναι το διαδικαστικό μέρος, τα υπόλοιπα στοιχεία που «συναρμολογούν» τη λογική του, και διαμορφώνουν την κρίση για την επιλογή / πρόκριση - απόρριψη του μαθητικού πληθυσμού δεν μπορούν να «απογαλακτιστούν» από τις ανισωτικές λειτουργίες της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Όσοι έχουν ασχοληθεί με αυτήν και τις λειτουργίες της, γνωρίζουν καλά ότι αν οι εκπαιδευτικές ανισότητες μεταξύ των μαθητών αποτελούσαν στο σύστημα των πανελλαδικών εξετάσεων την εκπαιδευτική τους ιστορία, τώρα θα είναι το ζωντανό τους παρόν. Παράλληλα, η κρυφή ενσωμάτωση του συστήματος επιλογής στην καρδιά της λυκειακής βαθμίδας, με τις ετήσιες πανελλαδικές εξετάσεις από την Α΄ τάξη - που όλοι γνωρίζουν πόσο εύκολα μπορεί να απλώσουν τη «σκιά τους» στην ημερήσια διάταξη της εκπαιδευτικής διαδικασίας - μεταμφιέζεται από το Υπουργείο Παιδείας σε «απελευθέρωση του λυκείου ως αυτόνομης μορφωτικής βαθμίδας». Ωστόσο, τα αποτελέσματα στις ετήσιες εξετάσεις πανελλαδικού τύπου δεν θα φωτογραφίζουν, δεν θα αποτιμούν απλώς την απόδοση και την πρόοδο του μαθητή από τάξη σε τάξη, αλλά θα καθορίζουν (νωρίς - νωρίς) ποιες σχολές θα «ανοίξουν» γι’ αυτόν στο μέλλον και αν θα «ανοίξουν».
Δεν υπάρχει καλύτερο έδαφος για να βαθύνει, από τη μια, ακόμη περισσότερο τις ρίζες της η εκπαίδευση της ακριβοπληρωμένης αμάθειας, ενώ από την άλλη θα νομιμοποιείται με τον πιο «αντικειμενικό» τρόπο το στένεμα των διόδων! Στην υλοποίηση των προτάσεων του Υπουργείου Παιδείας, εμφιλοχωρεί ο κίνδυνος, η μαθησιακή διαδικασία να καταδυναστευτεί ολοκληρωτικά από το «άπλωμα» των εξεταστικών δοκιμασιών και την ανάγκη ανταπόκρισης σ’ αυτές και εκπαιδευτικοί και εκπαιδευόμενοι να μεταφέρουν στην «καρδιά» της σχολικής αίθουσας ρόλους εξεταστών - διορθωτών – βαθμολογητών, αφ’ ενός, και εξεταζομένων, αφ’ ετέρου, αφού το εκπαιδευτικό έργο καλείται να εστιάσει σε μια «τεχνολογία» των εξετάσεων, στην οργάνωση και διευθέτηση των προβλεπόμενων εξεταστικών δοκιμασιών. Στο πλαίσιο αυτό, η λυκειακή βαθμίδα θα «ξεχάσει» πολύ γρήγορα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ότι οι μαθητές που φοιτούν στις τάξεις της έχουν διαφορετικές, άνισες μορφωτικές «αποσκευές», καθώς θα είναι επιφορτισμένη όχι στο να προετοιμάσει το σύνολο του μαθητικού πληθυσμού αλλά κυρίως να διαπιστώσει - νομιμοποιήσει την ικανότητα εκείνων που προορίζονται να φοιτήσουν στις «καλές» σχολές, μέσα από διαδικασία επιλογής που θα επεκτείνεται χρονικά σε όλο το εύρος του Λυκείου και θα προσφέρει στη διαχειριστική αρμοδιότητα των καθηγητών - κριτών, ως στοιχεία για την κρίση των υποψηφίων, «αυτούσια» την ποιότητα των μορφωτικών «αποσκευών» που ο κάθε ένας θα μεταφέρει ανάλογα με το κοινωνικό - οικονομικό του «βάρος».
ΝΕΟ ΛΥΚΕΙΟ – ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ: Μια θηλιά που υφαίνεται αθόρυβα!
Το «νέο Λύκειο» δένεται με ένα νήμα με την πολιτική των συγχωνεύσεων και της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών με βάση τις επιδόσεις των μαθητών. Γιατί είναι φανερό ότι το Υπουργείο Παιδείας σκοπεύει να χρησιμοποιήσει τις διαφοροποιημένες επιδόσεις των Λυκείων στις πανελλαδικού τύπου εξετάσεις στα όρια των τριών τάξεων για να νομιμοποιήσει την απορριπτική αξιολόγηση των σχολείων και των εκπαιδευτικών καθώς θα τους συνδέει με τα αποτελέσματα των μαθητών.
Στο νέο πλαίσιο, οι εκπαιδευτικοί «χρεώνονται» την επιτυχία ή αποτυχία των μαθητών τους και η διοίκηση του σχολείου «χρεώνεται» με τη σειρά της την επιτυχία και την αποτυχία όλων. Δεν είναι, βέβαια, τυχαίο ότι από την επίσημη αξιολόγηση ουσιαστικά «αγνοούνται» ή καταγράφονται τυπικά οι αμέτρητοι κοινωνικοί και εκπαιδευτικοί παράγοντες που επηρεάζουν και συνδιαμορφώνουν την εκπαιδευτική διαδικασία και το εκπαιδευτικό έργο. Κοινωνική προέλευση, οικογενειακή κατάσταση, συνθήκες διαβίωσης και κατοικίας, υλικοτεχνική υποδομή σχολείου, τύπος εξετάσεων, σχολικά βιβλία, εκπαιδευτικό κλίμα, παιδαγωγικές μέθοδοι, τα πάντα γίνονται καπνός. «Αγνοούνται» οι κοινωνικές και γεωγραφικές ανισότητες που διαμορφώνουν αντίξοες συνθήκες για την εκπαίδευση των μαθητών από τα ασθενέστερα οικονομικά και κοινωνικά στρώματα.
Η αντίληψη αυτή «επιβλέπει» τη σχολική επιτυχία/αποτυχία μέσα από την «κλειδαρότρυπα» της αίθουσας διδασκαλίας, όπου όλα εξαφανίζονται εκτός από το δάσκαλο και το μαθητή. Δεν είναι, ωστόσο, λίγοι αυτοί που κατανοούν ή διαισθάνονται ότι το σχολείο δεν είναι «θερμοκήπιο» όπου τα παιδιά αναπτύσσονται ομαλά και απρόσκοπτα με καλό πότισμα και συστηματική φροντίδα!
Είναι προφανές ότι η πολιτική ηγεσία και οι τεχνοκράτες του Υπουργείου Παιδείας γνωρίζουν πολύ καλά τις κοινωνικές παραμέτρους της σχολικής επίδοσης. Η στόχευση είναι αλλού και «φωτογραφίζει» κατευθείαν τον εκπαιδευτικό.
Το ΥΠΕΠΘ θεωρεί κατάλληλο το χρόνο να προβάλει συστηματικά μια, έτσι κι αλλιώς, διαδεδομένη αντίληψη σύμφωνα με την οποία για ό,τι «καλό» ή «κακό» γίνεται στα σχολεία την ευθύνη την έχει ο εκπαιδευτικός. «Το παν εξαρτάται από το δάσκαλο» θα αναφωνήσει σε λίγο με βικτοριανή υποκρισία.
Μια τέτοια αντίληψη, όπως γίνεται φανερό, εναποθέτει μεγάλο φορτίο ευθύνης στους ώμους του δασκάλου και συνήθως, όταν τίθεται θέμα σχολικής αποτυχίας ή εκπαιδευτικής κρίσης, ο δάσκαλος είναι ο «αποδιοπομπαίος τράγος». Με αυτό τον τρόπο γίνεται ευκολότερη υπόθεση η επιβολή αυταρχικών μέτρων αξιολόγησης, εντατικοποίησης και διοικητικού ελέγχου.
ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ - ΓΛΗΝΟΣ
ΕΛΜΕ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ-Ν.ΣΜΥΡΝΗΣ - ΜΟΣΧΑΤΟΥ
Σάββατο 25 Φεβρουαρίου 2012
Κάτω τα χέρια από τους μαθητές μας!
Σχολεία χωρίς βιβλία γιατί η Υπουργός δεν φρόντισε την έγκαιρη εκτύπωσή τους.
Χίλια σχολεία καταργημένα γιατί η Υπουργός ενδιαφέρεται πρώτα να πληρωθούν οι τοκογλύφοι που απομυζούν τη χώρα μας.
Χιλιάδες μαθητές χωρίς τη δυνατότητα να πάνε στα σχολειά τους γιατί η Υπουργός δεν φρόντισε να υπάρχουν λεωφορεία.
Χιλιάδες μαθητές υποσιτίζονται γιατί οι γονείς τους είναι άνεργοι και η Υπουργός υπόσχεται .. «μικρογεύματα» που θα τα πληρώνει με χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Να σε κάψω Γιάννη, να σ' αλείψω λάδι λέει ο λαός.
Χιλιάδες μαθητές έχουν καταδικαστεί από την Υπουργό να εγκαταλείψουν την εκπαίδευση με το σχεδιαζόμενο "Νέο σχολείο" που τους ετοιμάζει.
Ολόκληρη η νεολαία βιώνει τον εφιάλτη που η Υπουργός μαζί με τους συναδέλφους της μέσα κι έξω από τη χώρα δημιουργεί με περισσή προσήλωση. Έναν εφιάλτη που έχει αντικαταστήσει τα οράματα της νεολαίας για το μέλλον. Η κυρία Υπουργός θέλει η νεολαία να είναι κόσμια. Να μην αντιδρά σε όλα αυτά και να σωπαίνει! Να ασχολείται μόνο με τα βιβλία της. Αυτά που δεν έχει. Να στρέφει με σεβασμό το κεφάλι και να χαιρετάει τους δημίους της. Κι όταν δεν το κάνει πρέπει να τιμωρηθεί. Να αποβληθεί από το σχολείο. Στα σχολεία πρέπει να είναι μόνο οι μαθητές που θα πειθαρχούν στις αποφάσεις της Υπουργού και των ομοίων της.
Τα παιδιά μούντζωσαν, τα παιδιά γύρισαν τα κεφάλια τους αριστερά. Ποιος τους ώθησε να το κάνουν; Εσείς τους ωθήσατε κυρία Υπουργέ. Εσείς και η πολιτική σας εξωθείτε τη νεολαία σε τέτοιες πράξεις. Εσείς και η πολιτική σας τους καταστρέφετε το μέλλον. Εσείς και η πολιτική σας τους κάνετε κόλαση το παρόν. Βία δεν είναι το άνοιγμα της παλάμης. Βία είναι η απόλυση του γονιού του μαθητή. Βία είναι η επίθεση των ΜΑΤ στους γαλακτοπαραγωγούς μπροστά στα μάτια των παιδιών τους. Βία είναι η επίθεση των ΜΑΤ κατά των μαθητών προχθές στο Σύνταγμα με γκλομπ και δακρυγόνα. Βία είναι η διάλυση της δημόσιας Παιδείας που εσείς και η πολιτική σας προωθείτε.
Καλούμε τους συναδέλφους καθηγητές των μαθητών που εγκαλούνται από την Υπουργό να πράξουν το ύψιστο παιδαγωγικό τους καθήκον. Όχι μόνο να μη τιμωρήσουν τα παιδιά μας αλλά ούτε καν να τα "δικάσουν". Να δικάσουν την Κυβέρνηση κι αυτούς που μας οδηγούν στην εξαθλίωση και να την καταδικάσουν. Η αδούλωτη νεολαία μας είναι η ελπίδα μας. Να την υπερασπιστούμε από τους "σωτήρες" της. Είναι υποχρέωσή μας.
Αντωνόπουλος Παύλος
Ζωγραφάκη Ελένη
Κοτσιφάκης Θέμης
Μέλη του ΔΣ της ΟΛΜΕ
Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2012
"Αφήστε ήσυχη την Ελλάδα!!!"
"Αφήστε ήσυχη την Ελλάδα", τιτλοφορείται άρθρο της γερμανικής Zeit, στο οποίο αναφέρεται πως η χώρα μας δεν είναι παράδειγμα προς αποφυγή, αλλά ευκαιρία για την Ευρώπη να αποδείξει ότι πρόκειται για μία ένωση, με την πραγματική έννοια του όρου.
Το άρθρο παραθέτει τις εικόνες δύο χωρών της ΕΕ. Από τη μία η Γερμανία, όπου τα έσοδα αυξάνονται, η ανεργία πέφτει και τα συνδικάτα ζητούν αυξήσεις με το επιχείρημα ότι η οικονομία πάει καλά, "μία νησίδα ευτυχίας".
Από την άλλη η Ελλάδα, η οποία υπό την πίεση της τρόικας εγκρίνει όλο και περισσότερα μέτρα λιτότητας, όπου οι μισθοί μειώνονται ως και κατά 30%, όπου πρέπει να απολυθούν ως το 2015 περίπου 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι.
Την ίδια στιγμή η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.
Ο αρθρογράφος αναφέρει ότι αυτή τη στιγμή η βοήθεια καθυστερεί, γιατί οι Ευρωπαίοι αμφιβάλλουν ότι η κυβέρνηση μπορεί να εφαρμόσει τα μέτρα.
"Και δίκαια", προσθέτει, "καθώς οι ήδη αποφασισμένες περικοπές δεν αποδίδουν και εντείνουν το πρόβλημα" και την ίδια στιγμή "η αντίσταση των Ελλήνων κατά του προγράμματος πτώχευσης των ιδίων και της αποδυνάμωσης της χώρας τους είναι μεγάλη".
"Είναι αυτή η προοπτική μίας ενωμένης Ευρώπης;" αναρωτιέται ο συντάκτης: "Μία χώρα από όπου ξεπήδησε η δυτική κουλτούρα και η Δημοκρατία, να γίνει προτεκτοράτο των Βρυξελλών, χωρίς ελπίδα αλλά και χωρίς βελτίωση;".
"Μία ήπειρος που χωρίζεται βαθύτερα σε έναν βορρά που ευημερεί και έναν νότο που υποφέρει, όπου οι άνθρωποι δεν ξέρουν αν θα μπορέσουν να πληρώσουν την τροφή της ημέρας;", προσθέτει, αναφέροντας ότι τη στιγμή που η Γερμανία ζητεί όλο και μεγαλύτερη φορολόγηση των Ελλήνων, σκέφτεται να μειώσει τους φόρους των πολιτών της.
Σημειώνει επίσης ότι δεν ήταν η Ελλάδα εκείνη που ωφελήθηκε περισσότερο από τα προγράμματα σωτηρίας, από το κοινό νόμισμα και την κοινή αγορά, αλλά η Γερμανία, η οποία αν επέστρεφε στο μάρκο θα έβλεπε τα προϊόντα της να ακριβαίνουν κατά 40%, λόγω της μείωσης των εξαγωγών. Το άρθρο αναφέρει ότι η πολιτική της Μέρκελ είναι αυτή της αποσύνθεσης της Ευρώπης και προκαλεί ύφεση που θα πλήξει κάποια στιγμή και την ίδια τη Γερμανία, γιατί δεν θα μπορεί να ζήσει για πάντα στο "ευτυχισμένο νησί".
"Η Ελλάδα χρειάζεται την αλληλεγγύη μας, μία απαλλαγή από το χρέος και ένα πρόγραμμα στήριξης αντί για νέα προγράμματα λιτότητας- βοήθειας, ώστε να σταθεί στα πόδια της και να γίνει ισότιμος εταίρος", υποστηρίζει ο αρθρογράφος και προσθέτει: "Αυτό θα έδινε στην Ελλάδα και στην Ευρώπη προοπτική.Χρειαζόμαστε την Ελλάδα ως παράδειγμα ότι η Ευρώπη μπορεί να καθορίσει τη μοίρα της", καταλήγει.
Το άρθρο παραθέτει τις εικόνες δύο χωρών της ΕΕ. Από τη μία η Γερμανία, όπου τα έσοδα αυξάνονται, η ανεργία πέφτει και τα συνδικάτα ζητούν αυξήσεις με το επιχείρημα ότι η οικονομία πάει καλά, "μία νησίδα ευτυχίας".
Από την άλλη η Ελλάδα, η οποία υπό την πίεση της τρόικας εγκρίνει όλο και περισσότερα μέτρα λιτότητας, όπου οι μισθοί μειώνονται ως και κατά 30%, όπου πρέπει να απολυθούν ως το 2015 περίπου 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι.
Την ίδια στιγμή η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.
Ο αρθρογράφος αναφέρει ότι αυτή τη στιγμή η βοήθεια καθυστερεί, γιατί οι Ευρωπαίοι αμφιβάλλουν ότι η κυβέρνηση μπορεί να εφαρμόσει τα μέτρα.
"Και δίκαια", προσθέτει, "καθώς οι ήδη αποφασισμένες περικοπές δεν αποδίδουν και εντείνουν το πρόβλημα" και την ίδια στιγμή "η αντίσταση των Ελλήνων κατά του προγράμματος πτώχευσης των ιδίων και της αποδυνάμωσης της χώρας τους είναι μεγάλη".
"Είναι αυτή η προοπτική μίας ενωμένης Ευρώπης;" αναρωτιέται ο συντάκτης: "Μία χώρα από όπου ξεπήδησε η δυτική κουλτούρα και η Δημοκρατία, να γίνει προτεκτοράτο των Βρυξελλών, χωρίς ελπίδα αλλά και χωρίς βελτίωση;".
"Μία ήπειρος που χωρίζεται βαθύτερα σε έναν βορρά που ευημερεί και έναν νότο που υποφέρει, όπου οι άνθρωποι δεν ξέρουν αν θα μπορέσουν να πληρώσουν την τροφή της ημέρας;", προσθέτει, αναφέροντας ότι τη στιγμή που η Γερμανία ζητεί όλο και μεγαλύτερη φορολόγηση των Ελλήνων, σκέφτεται να μειώσει τους φόρους των πολιτών της.
Σημειώνει επίσης ότι δεν ήταν η Ελλάδα εκείνη που ωφελήθηκε περισσότερο από τα προγράμματα σωτηρίας, από το κοινό νόμισμα και την κοινή αγορά, αλλά η Γερμανία, η οποία αν επέστρεφε στο μάρκο θα έβλεπε τα προϊόντα της να ακριβαίνουν κατά 40%, λόγω της μείωσης των εξαγωγών. Το άρθρο αναφέρει ότι η πολιτική της Μέρκελ είναι αυτή της αποσύνθεσης της Ευρώπης και προκαλεί ύφεση που θα πλήξει κάποια στιγμή και την ίδια τη Γερμανία, γιατί δεν θα μπορεί να ζήσει για πάντα στο "ευτυχισμένο νησί".
"Η Ελλάδα χρειάζεται την αλληλεγγύη μας, μία απαλλαγή από το χρέος και ένα πρόγραμμα στήριξης αντί για νέα προγράμματα λιτότητας- βοήθειας, ώστε να σταθεί στα πόδια της και να γίνει ισότιμος εταίρος", υποστηρίζει ο αρθρογράφος και προσθέτει: "Αυτό θα έδινε στην Ελλάδα και στην Ευρώπη προοπτική.Χρειαζόμαστε την Ελλάδα ως παράδειγμα ότι η Ευρώπη μπορεί να καθορίσει τη μοίρα της", καταλήγει.
Δευτέρα 23 Ιανουαρίου 2012
Η εφημερίδα του ΕΠΑ.Λ. Άνω Λιοσίων
2o φύλλο … στα σκαριά !!
Δείτε – Θυμηθείτε το 1ο φύλλο στο http://efimepal.blogspot.com/
Το e-mail της εφημερίδας για άρθρα, εικόνες, σχόλια, προτάσεις είναι: efimliosia@gmail.com
Όποιοι ΜΑΘΗΤΕΣ (κατά προτεραιότητα) και ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ θέλουν, μπορούν να φέρουν θέματα για την εφημερίδα του σχολείου μας. Η θεματολογία είναι ελεύθερη, διαλέξτε θέμα σχετικό με τα ενδιαφέροντά σας, π.χ. Αθλητισμός, Μουσική, Κινηματογράφος, Ζωγραφική, Θέατρο ….. κ.ά.
Γράψτε κείμενα, ποιήματα, ζωγραφίστε, σκιτσάρετε, φωτογραφίστε, αυτοσχεδιάστε, διασκεδάστε, δημιουργήστε.
Ενδεικτικά θέματα έχουν αναρτηθεί στο site της εφημερίδας. Ας παρακινήσουμε τους μαθητές μας να εκφραστούν.
Σάββατο 14 Ιανουαρίου 2012
Αλήθεια,ποιός πιστεύει ότι η αξιολόγηση είναι για το καλό της παιδείας;Σίγουρα υπάρχουν πολλοί.Κάποιοι αισθάνονται ότι η μόνη λύση για μια ενιαία πορεία προς το μέλλον περνάει από ενιαίους μηχανισμούς ελέγχου της ποιότητας της παρεχόμενης παιδείας στους νέους μας.Κάποιοι αλλοι ίσως έχουν ιδιοτελείς σκοπούς πίσω από την προσφερόμενη υποστήριξη τους στο μέτρο.Θέλουν να ξεχωρίσουν άμεσα από τους υπόλοιπους και την υπεροχή τους να την εξαργυρώσουν με διοικητική σταδιοδρομία.θεμιτό(;).
Ποια είναι τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της αξιολόγησης;
Ηθικές αρετές ενός εκπαιδευτικού(αυταπαρνηση,ευσυνειδησία)αξιολογούνται; Κι αν ναι, πώς;
Η αυτοαξιολόγηση γιατί δε είναι πια στην ατζέντα των συζητήσεων;(¨ηταν μέχρι να ολοκληρωθούν τα πιλοτικά προγράμματα και να καταναλωθούν τα κονδύλια
).
Υπάρχει κάποιος συνολικός σχεδιασμός για την παιδεία κι απο εκεί να καθοριστούν οι επιμέρους στόχοι προς αξιολόγηση;
Ο ευρύτερος σχεδιασμός, ο παραπάνω,καθορίζεται από τον ΟΟΣΑ;
Οι απαντήσεις μάλλον είναι απότέλεσμα του πώς βλέπει ο καθένας τον μικρόκοσμό του....
Τι χρειάζεται; Κοινωνικό συμβόλαιο για την παιδεία.Προϊόν διαλόγου. Να καθορίσουμε τι παιδιά θέλουμε να βγαίνουν από τα σχολεία μας.Τιμέλλον κτίζουμε για αυτά και μέσα από αυτά.Ένα μέλλον με χαρακτηριστικά του τόπου και της παράδοσης του ίσως και όχι σχεδιασμούς που αφορούν σε αποικιοκρατούμενη πνευματικα και ηθικά περιοχή.
Η αξιολόγηση είναι μια μυστικιστική διαδικασία που μετατρέπει το υλικό σε θείο, τις απολύσεις (ή τον φόβο των απολύσεων) σε επάνασταση για την παιδεία........
Ποια είναι τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της αξιολόγησης;
Ηθικές αρετές ενός εκπαιδευτικού(αυταπαρνηση,ευσυνειδησία)αξιολογούνται; Κι αν ναι, πώς;
Η αυτοαξιολόγηση γιατί δε είναι πια στην ατζέντα των συζητήσεων;(¨ηταν μέχρι να ολοκληρωθούν τα πιλοτικά προγράμματα και να καταναλωθούν τα κονδύλια
).
Υπάρχει κάποιος συνολικός σχεδιασμός για την παιδεία κι απο εκεί να καθοριστούν οι επιμέρους στόχοι προς αξιολόγηση;
Ο ευρύτερος σχεδιασμός, ο παραπάνω,καθορίζεται από τον ΟΟΣΑ;
Οι απαντήσεις μάλλον είναι απότέλεσμα του πώς βλέπει ο καθένας τον μικρόκοσμό του....
Τι χρειάζεται; Κοινωνικό συμβόλαιο για την παιδεία.Προϊόν διαλόγου. Να καθορίσουμε τι παιδιά θέλουμε να βγαίνουν από τα σχολεία μας.Τιμέλλον κτίζουμε για αυτά και μέσα από αυτά.Ένα μέλλον με χαρακτηριστικά του τόπου και της παράδοσης του ίσως και όχι σχεδιασμούς που αφορούν σε αποικιοκρατούμενη πνευματικα και ηθικά περιοχή.
Η αξιολόγηση είναι μια μυστικιστική διαδικασία που μετατρέπει το υλικό σε θείο, τις απολύσεις (ή τον φόβο των απολύσεων) σε επάνασταση για την παιδεία........
Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ... ΒΙΒΛΙΑ
Σε ζοφερούς καιρούς, το βιβλίο είναι όαση ελπίδας και ζωής. Αφιερωμένο στη νεογέννητη Βιβλιοθήκη μας.
Ο Αναγνώστης
ΒΙΒΛΙΑ, εικόνες, λόγος, γνώση
Άστρα ανέσπερα λαμπρά
Άστρα ανέσπερα λαμπρά
Δαίμονες, Θεοί κι αγγέλοι
Ιππότες, πρίγκιπες, θεριά
Λουλούδια, αγκάθια, αλήθειες, πλάνες
Πόλεμοι, σύννεφα, θάνατοι, πάθη
Τραγούδια, θρήνοι, μοιρολόγια
Φόβοι, χαρές, έρωτες, λύπες
Ο χρόνος χάνεται, τρέχει, προφταίνω
Μα πού είμαι τώρα, ποιος είμαι, τι κάνω
Σ’ άγνωστα μέρη, γεννιέμαι, πεθαίνω
Ζωή χαμένη, στη νιότη επάνω
Ταξιδευτής σε ουράνια πλοία
Φτάνω σε χώρες ονειρεμένες
Δραπέτης άλλοτε, κυνηγημένος
ή βασιλιάς σε μια στιγμή
Στη ζωή μου δε φοβάμαι
Δυσκολία κι αν τυχαίνει
στων ΒΙΒΛΙΩΝ τις σελίδες
Τ’ όνειρο με περιμένει
Λοιπόν ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ... ΒΙΒΛΙΑ
Κυριακή 1 Ιανουαρίου 2012
Ευτυχές το 2012 για τους Δασκάλους κι όλον τον κόσμο.
"Υπάρχει πάντα στην παιδική μας ηλικία μια στιγμή
που ανοίγει μια πόρτα και μπαίνει το μέλλον."
Graham Green
Σε κάθε σχολείο ανάμεσα στους δέκα-είκοσι δασκάλους υπάρχει και ένας που ξεχωρίζει. Ένας δάσκαλος που τον θυμόμαστε για χρόνια μετά, μέχρι τα γεράματα μας, με αγάπη και αληθινή συγκίνηση. Ένας δάσκαλος που κατάφερε να τρυπώσει στο άβατο της παιδικής μας ψυχής και έφερε ένα εντελώς νέο φως. Και χάρη σ' αυτό το "Δεύτε λάβετε φως" - φως μικρού κεριού ή ολόλαμπρου ήλιου δεν έχει σημασία - μέσα στην κυνικότητα και στην αδιάφορη καθημερινότητα του ενήλικα, που μοιραία όλοι μεταμορφωθήκαμε, διασώζεται και αχνοφέγγει ακόμα ό,τι καλό διαθέτουμε εντός μας.
Σε ένα μικρό χωριό του ορεινού Ρεθύμνου, τον Φουρφουρά, οι γιοί και οι κόρες των 560 μόλις κατοίκων του δέχτηκαν την ευεργεσία μιας αναπάντεχης τύχης. Χωρίς να το ξέρει, κάποιος βαριεστημένος δημόσιος υπάλληλος του υπουργείου Παιδείας σφράγισε πριν από λίγα χρόνια τον διορισμό στο χωρίο τους ενός τέτοιου ξεχωριστού δασκάλου, του Άγγελου Πατσιά.
Ο νεαρός δάσκαλος δεν είδε αυτόν τον διορισμό του στην άκρη του πουθενά σαν μια καταναγκαστική προσγείωση, σαν δυσάρεστο πάρεργο εν όψει μιας ευνοϊκότερης μετάθεσης ή σαν μια ευκαιρία για ατελείωτη ραστώνη.
Αντιθέτως! Διέθεσε και διαθέτει μέχρι σήμερα ό,τι φωτεινότερο κρύβει η ψυχή του. Μακριά από κάθε λογική κέρδους - βλέπε αντιπαροχή υπό την μορφή μισθού, προσωπικής προβολής και ό,τι παρόμοιο σκεφθεί ο κακοπροαίρετος νους μας - άνοιξε στους ολιγάριθμους μαθητές του την αυλαία ενός εντελώς καινούργιου κόσμου, χαρίζοντας τους την σπάνια ευκαιρία να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι.
Στην άκρη το "εβδομαδιαίο πρόγραμμα"
Και τι δεν έκανε ο ευφάνταστος αυτός δάσκαλος! Και πρώτα από όλα έγκαιρα πήρε την ορθή και γενναία απόφαση να αποδράσει από τα ασφυκτικά όρια του γραφειοκρατικού «Εβδομαδιαίου Προγράμματος» που ορίζει το Υπουργείο Παιδείας. Στο δικό του σχολείο αποφάσισε πως κράτος και εξουσία θα είχαν οι ανάγκες και οι νόμοι της παιδικής ηλικίας και όχι το στενάχωρο πλαίσιο του νομοθέτη. Έβαλε τα τυχερά Φουρφουργιανάκια στις φτερούγες του και ξεκίνησαν όλοι μαζί την πτήση τους προς τον ευαίσθητο ουρανό της Φαντασίας – ή προς τον φανταστικό ουρανό της Ευαισθησίας, αν προτιμάτε.
Μέσα στα λίγα χρόνια που ο Άγγελος Πατσιάς είναι δάσκαλος στο 4θέσιο Δημοτικό σχολείο Φουρφουρά πραγματοποίησε ένα μικρό θαύμα.
Δεν στάθηκε στις ανεπάρκειες της ελληνικού κράτους, αγνόησε τις αβελτηρίες της δημόσιας παιδείας, υπερπήδησε κάθε βολική δικαιολογία προκειμένου να αρκεστεί στο νόμο της ήσσονος προσπάθειας. Οργάνωσε το παλιό σχολείο του χωριού, μεταμορφώνοντας το από ένα εγκαταλειμμένο οίκημα σε σχολείο του 21ου αιώνα. «Σχολείο της φύσης και των χρωμάτων» το ονόμασε και βάλθηκε να το φτιάξει.
Ζωγράφισε φωτεινούς και έγχρωμους τους τοίχους, πλούτισε την βιβλιοθήκη του, έφερε υπολογιστές. Μα πάνω από όλα αποφάσισε να μάθει στα παιδιά αληθινά "γράμματα", παναπεί να ξυπνήσει εντός τους τον αχόρταγο προσανατολισμό προς το Καλό και το Ωραίο.
Γι' αυτό και βάλθηκε να μάθει τα παιδιά να τραγουδούν, να νοιώθουν την ποίηση, να παίζουν θέατρο, να χορεύουν - μέχρι και "μάχη χορευτικών συγκροτημάτων" διοργάνωσε ο αθεόφοβος! Οργάνωσε τους μικρούς του μαθητές για καλλιεργούν μποστάνια και να φτιάξουν το δικό τους κοτέτσι. Κατόπιν τους έμαθε να πουλάνε την παραγωγή τους - αυγά, καρπούζια και λαχανικά - προκειμένου να εξασφαλίσουν χρήματα για τα έξοδα του σχολείου. Κανονικό πρότυπο αυτοδιαχείρισης δηλαδή.
Διαβάζoυμε στο Διαδίκτυο την άποψη του για την εκπαίδευση.
"Η εκπαίδευση", λέει ο Άγγελος Πατσιάς, "κρύβεται στα απλά πράγματα. Εγώ αυτό που έκανα είναι να πειραματίζομαι". Και συνεχίζει: "Δεν θέλει φόβο στον πειραματισμό και μάλλον αυτό είναι το πιο σημαντικό. Πάντα όμως να έχουμε ως γνώμονα ότι τα παιδιά δεν θα ζημιωθούν από τους πειραματισμούς. Λάθη θα γίνουν, τα παιδιά δείχνουν κατανόηση. Ο δάσκαλος δεν είναι θεός. Είναι κάτι το οποίο κινείται ανάμεσά τους πολλές ώρες την ημέρα και ο ένας μαθαίνει από τον άλλο".
Η Φουρφουράς Web TV
Δεν είναι απλά μια ακόμη διαδικτυακή τηλεόραση ανάμεσα στις χιλιάδες που μπορεί να βρει κανείς σήμερα στο Ίντερνετ. Είναι κάτι πολύ περισσότερο: αποτελεί έναν δίαυλο επαφής και επικοινωνίας των παιδιών με την υπόλοιπη Κρήτη, με την Ελλάδα και – γιατί όχι; - με όλο τον κόσμο. Μέσα από αυτήν τα παιδιά αυτοσχεδιάζουν, δημιουργούν, αλλά επίσης λύνουν τις απορίες τους, μαθαίνουν εξ αποστάσεως… Πάνω από όλα τα παιδιά το διασκεδάζουν. Αρκεί να επισκεφτεί κανείς τον σχετικό διαδικτυακό τόπο – site επί το … ελληνικότερον - για να διαπιστώσει, ότι όσα γράφω είναι αλήθεια μέχρι κεραίας.
Ας είμαστε ειλικρινείς. Ο κόσμος μας λειτουργεί με γνώμονα την ανισότηταµ στα όνειρα και τις προοπτικές των ανθρώπων καμιά δημοκρατία και δικαιοσύνη δεν λειτουργεί. Έχεις αναρωτηθεί, άραγε αναγνώστη μου, τι είδους ισονομία ορίζει ο Θεός, η Τύχη, το Κισμέτ, η φυσική επιλογή, το Κάρμα - ή έστω ό,τι πιστεύει ο καθένας - ανάμεσα στο παιδάκι που γεννιέται σε μια εύπορη αστική οικογένεια στα προάστια της Αθήνας και στα παιδιά ενός μεροκαματιάρη αγρότη ή κτηνοτρόφου σε κάποιο απομονωμένο χωρίο των συνόρων;
Τα παιδιά του Φουρφουρά γεννήθηκαν με τα σύνορα τους κατ’ αρχήν κλειστά στην αποδημία των ονείρων και της ίσης ευκαιρίας. Αναλογιστείτε τα δεδομένα και προβλέψτε τις δυνατότητες: ένα ορεινό χωριό 500 ανθρώπων που στην πλειονότητα είναι υπερήλικες χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση, λασπόδρομοι, το Ρέθυμνο χιλιόμετρα μακριά και στη γλώσσα του χωρίου πολλές λέξεις, όπως "κινηματογράφος», «θέατρο», «συναυλία», «λεωφόρος» κ.ά., χωρίς αντίκρισμα. Τα παιδιά του Φουρφουρά έπρεπε να τρέξουν, αμέσως αφότου γεννήθηκαν, αν ήθελαν να «προλάβουν» τους συνομηλίκους τους των πόλεων. Βλέπεις οι τελευταίοι είχαν όλον τον χρόνο, πρώτα να μπουσουλήσουν, μετά να σηκωθούν στα δυο τους πόδια και να μάθουν με την ησυχία τους να περπατούν. Κι όμως η παρουσία ενός μόνου ανθρώπου, του δάσκαλου Άγγελου Πατσιά, έφτασε να ανατρέψει την προδιαγεγραμμένη μοίρα των παιδιών, κατάφερε να ανοίξει ρωγμές στην απομόνωση τους και να εγγράψει οριστικά στην καρδιά τους στέρεες παρακαταθήκες για το μέλλον. Με άλλα λόγια, ο εμπνευσμένος δάσκαλος μπόρεσε να ακυρώσει τα βαρίδια της καταγωγής και να αποκαταστήσει μια κάποια πιο δίκαια κανοναρχία στην πτήση της ζωής τους.
Μα γιατί τα γράφω όλα αυτά; Δεν ξέρω και εγώ στ’ αλήθεια, αναγνώστη μου. Ίσως να ματαιοπονώ γράφοντας τούτες τις σκέψεις, για να διεκδικήσω φρούδες απαντήσεις σε μάταιες απορίες. Φερ’ ειπείν σε τούτα τα χρόνια της δημόσιας ρητορείας και της ιδιωτικής ιστορίας, όπου όλα τριγύρω είναι «ωραία κιόλας ερείπια»2, τι μπορούμε να λογαριάσουμε για Πράξη; Κι ακόμη: ποια Πράξη, μέσα σε τούτο το ετοιμόρροπο σκηνικό μες στο οποίο περιφέρουμε κομπάρσο τη ζωή μας, μπορεί να σταθεί όρθια σαν αλεξικέραυνο;
Ζούμε στα χρόνια, που το τιποτένιο κάνει μεγάλο σαματά. "Πάμε ΠΟΥΘΕΝΑ, να δούμε ΚΑΝΕΝΑΝ για να πούμε ΤΙΠΟΤΑ", είναι το σλόγκαν της νέας εποχής. Η βιαστική πλειοψηφία, που ξεχαρμανιάζει μπροστά στους ήρωες της lifestyle υποκατάστατης πραγματικότητας, έχει τυφλά και κωφά τα αισθητήρια της για τέτοιες λογής Πράξεις, όπως τούτο το ευαίσθητο δασκαλίκι του νεαρού Άγγελου. Μοιάζει για αυτούς αποκοτιά, γραφικότητα, καπρίτσιο ή τέλος πάντων μια ασήμαντη και δυσδιάκριτη ψηφίδα στο οπτικό τους πεδίο. Στο βάθος ίσως και να την αγνοούν, επειδή γίνονται ενοχλητικοί όσοι επιμένουν ακόμα να θυμίζουν πως είμαστε φτιαγμένοι για να γίνουμε Άνθρωποι ...
...θα ήθελα να φωνάξω στον αληθινό Δάσκαλο τα λόγια του Ποιητή:
"Κι όρθια η Πράξη σαν αλεξικέραυνο".
που ανοίγει μια πόρτα και μπαίνει το μέλλον."
Graham Green
Σε κάθε σχολείο ανάμεσα στους δέκα-είκοσι δασκάλους υπάρχει και ένας που ξεχωρίζει. Ένας δάσκαλος που τον θυμόμαστε για χρόνια μετά, μέχρι τα γεράματα μας, με αγάπη και αληθινή συγκίνηση. Ένας δάσκαλος που κατάφερε να τρυπώσει στο άβατο της παιδικής μας ψυχής και έφερε ένα εντελώς νέο φως. Και χάρη σ' αυτό το "Δεύτε λάβετε φως" - φως μικρού κεριού ή ολόλαμπρου ήλιου δεν έχει σημασία - μέσα στην κυνικότητα και στην αδιάφορη καθημερινότητα του ενήλικα, που μοιραία όλοι μεταμορφωθήκαμε, διασώζεται και αχνοφέγγει ακόμα ό,τι καλό διαθέτουμε εντός μας.
Σε ένα μικρό χωριό του ορεινού Ρεθύμνου, τον Φουρφουρά, οι γιοί και οι κόρες των 560 μόλις κατοίκων του δέχτηκαν την ευεργεσία μιας αναπάντεχης τύχης. Χωρίς να το ξέρει, κάποιος βαριεστημένος δημόσιος υπάλληλος του υπουργείου Παιδείας σφράγισε πριν από λίγα χρόνια τον διορισμό στο χωρίο τους ενός τέτοιου ξεχωριστού δασκάλου, του Άγγελου Πατσιά.
Ο νεαρός δάσκαλος δεν είδε αυτόν τον διορισμό του στην άκρη του πουθενά σαν μια καταναγκαστική προσγείωση, σαν δυσάρεστο πάρεργο εν όψει μιας ευνοϊκότερης μετάθεσης ή σαν μια ευκαιρία για ατελείωτη ραστώνη.
Αντιθέτως! Διέθεσε και διαθέτει μέχρι σήμερα ό,τι φωτεινότερο κρύβει η ψυχή του. Μακριά από κάθε λογική κέρδους - βλέπε αντιπαροχή υπό την μορφή μισθού, προσωπικής προβολής και ό,τι παρόμοιο σκεφθεί ο κακοπροαίρετος νους μας - άνοιξε στους ολιγάριθμους μαθητές του την αυλαία ενός εντελώς καινούργιου κόσμου, χαρίζοντας τους την σπάνια ευκαιρία να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι.
Στην άκρη το "εβδομαδιαίο πρόγραμμα"
Και τι δεν έκανε ο ευφάνταστος αυτός δάσκαλος! Και πρώτα από όλα έγκαιρα πήρε την ορθή και γενναία απόφαση να αποδράσει από τα ασφυκτικά όρια του γραφειοκρατικού «Εβδομαδιαίου Προγράμματος» που ορίζει το Υπουργείο Παιδείας. Στο δικό του σχολείο αποφάσισε πως κράτος και εξουσία θα είχαν οι ανάγκες και οι νόμοι της παιδικής ηλικίας και όχι το στενάχωρο πλαίσιο του νομοθέτη. Έβαλε τα τυχερά Φουρφουργιανάκια στις φτερούγες του και ξεκίνησαν όλοι μαζί την πτήση τους προς τον ευαίσθητο ουρανό της Φαντασίας – ή προς τον φανταστικό ουρανό της Ευαισθησίας, αν προτιμάτε.
Μέσα στα λίγα χρόνια που ο Άγγελος Πατσιάς είναι δάσκαλος στο 4θέσιο Δημοτικό σχολείο Φουρφουρά πραγματοποίησε ένα μικρό θαύμα.
Δεν στάθηκε στις ανεπάρκειες της ελληνικού κράτους, αγνόησε τις αβελτηρίες της δημόσιας παιδείας, υπερπήδησε κάθε βολική δικαιολογία προκειμένου να αρκεστεί στο νόμο της ήσσονος προσπάθειας. Οργάνωσε το παλιό σχολείο του χωριού, μεταμορφώνοντας το από ένα εγκαταλειμμένο οίκημα σε σχολείο του 21ου αιώνα. «Σχολείο της φύσης και των χρωμάτων» το ονόμασε και βάλθηκε να το φτιάξει.
Ζωγράφισε φωτεινούς και έγχρωμους τους τοίχους, πλούτισε την βιβλιοθήκη του, έφερε υπολογιστές. Μα πάνω από όλα αποφάσισε να μάθει στα παιδιά αληθινά "γράμματα", παναπεί να ξυπνήσει εντός τους τον αχόρταγο προσανατολισμό προς το Καλό και το Ωραίο.
Γι' αυτό και βάλθηκε να μάθει τα παιδιά να τραγουδούν, να νοιώθουν την ποίηση, να παίζουν θέατρο, να χορεύουν - μέχρι και "μάχη χορευτικών συγκροτημάτων" διοργάνωσε ο αθεόφοβος! Οργάνωσε τους μικρούς του μαθητές για καλλιεργούν μποστάνια και να φτιάξουν το δικό τους κοτέτσι. Κατόπιν τους έμαθε να πουλάνε την παραγωγή τους - αυγά, καρπούζια και λαχανικά - προκειμένου να εξασφαλίσουν χρήματα για τα έξοδα του σχολείου. Κανονικό πρότυπο αυτοδιαχείρισης δηλαδή.
Διαβάζoυμε στο Διαδίκτυο την άποψη του για την εκπαίδευση.
"Η εκπαίδευση", λέει ο Άγγελος Πατσιάς, "κρύβεται στα απλά πράγματα. Εγώ αυτό που έκανα είναι να πειραματίζομαι". Και συνεχίζει: "Δεν θέλει φόβο στον πειραματισμό και μάλλον αυτό είναι το πιο σημαντικό. Πάντα όμως να έχουμε ως γνώμονα ότι τα παιδιά δεν θα ζημιωθούν από τους πειραματισμούς. Λάθη θα γίνουν, τα παιδιά δείχνουν κατανόηση. Ο δάσκαλος δεν είναι θεός. Είναι κάτι το οποίο κινείται ανάμεσά τους πολλές ώρες την ημέρα και ο ένας μαθαίνει από τον άλλο".
Η Φουρφουράς Web TV
Δεν είναι απλά μια ακόμη διαδικτυακή τηλεόραση ανάμεσα στις χιλιάδες που μπορεί να βρει κανείς σήμερα στο Ίντερνετ. Είναι κάτι πολύ περισσότερο: αποτελεί έναν δίαυλο επαφής και επικοινωνίας των παιδιών με την υπόλοιπη Κρήτη, με την Ελλάδα και – γιατί όχι; - με όλο τον κόσμο. Μέσα από αυτήν τα παιδιά αυτοσχεδιάζουν, δημιουργούν, αλλά επίσης λύνουν τις απορίες τους, μαθαίνουν εξ αποστάσεως… Πάνω από όλα τα παιδιά το διασκεδάζουν. Αρκεί να επισκεφτεί κανείς τον σχετικό διαδικτυακό τόπο – site επί το … ελληνικότερον - για να διαπιστώσει, ότι όσα γράφω είναι αλήθεια μέχρι κεραίας.
Ας είμαστε ειλικρινείς. Ο κόσμος μας λειτουργεί με γνώμονα την ανισότηταµ στα όνειρα και τις προοπτικές των ανθρώπων καμιά δημοκρατία και δικαιοσύνη δεν λειτουργεί. Έχεις αναρωτηθεί, άραγε αναγνώστη μου, τι είδους ισονομία ορίζει ο Θεός, η Τύχη, το Κισμέτ, η φυσική επιλογή, το Κάρμα - ή έστω ό,τι πιστεύει ο καθένας - ανάμεσα στο παιδάκι που γεννιέται σε μια εύπορη αστική οικογένεια στα προάστια της Αθήνας και στα παιδιά ενός μεροκαματιάρη αγρότη ή κτηνοτρόφου σε κάποιο απομονωμένο χωρίο των συνόρων;
Τα παιδιά του Φουρφουρά γεννήθηκαν με τα σύνορα τους κατ’ αρχήν κλειστά στην αποδημία των ονείρων και της ίσης ευκαιρίας. Αναλογιστείτε τα δεδομένα και προβλέψτε τις δυνατότητες: ένα ορεινό χωριό 500 ανθρώπων που στην πλειονότητα είναι υπερήλικες χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση, λασπόδρομοι, το Ρέθυμνο χιλιόμετρα μακριά και στη γλώσσα του χωρίου πολλές λέξεις, όπως "κινηματογράφος», «θέατρο», «συναυλία», «λεωφόρος» κ.ά., χωρίς αντίκρισμα. Τα παιδιά του Φουρφουρά έπρεπε να τρέξουν, αμέσως αφότου γεννήθηκαν, αν ήθελαν να «προλάβουν» τους συνομηλίκους τους των πόλεων. Βλέπεις οι τελευταίοι είχαν όλον τον χρόνο, πρώτα να μπουσουλήσουν, μετά να σηκωθούν στα δυο τους πόδια και να μάθουν με την ησυχία τους να περπατούν. Κι όμως η παρουσία ενός μόνου ανθρώπου, του δάσκαλου Άγγελου Πατσιά, έφτασε να ανατρέψει την προδιαγεγραμμένη μοίρα των παιδιών, κατάφερε να ανοίξει ρωγμές στην απομόνωση τους και να εγγράψει οριστικά στην καρδιά τους στέρεες παρακαταθήκες για το μέλλον. Με άλλα λόγια, ο εμπνευσμένος δάσκαλος μπόρεσε να ακυρώσει τα βαρίδια της καταγωγής και να αποκαταστήσει μια κάποια πιο δίκαια κανοναρχία στην πτήση της ζωής τους.
Μα γιατί τα γράφω όλα αυτά; Δεν ξέρω και εγώ στ’ αλήθεια, αναγνώστη μου. Ίσως να ματαιοπονώ γράφοντας τούτες τις σκέψεις, για να διεκδικήσω φρούδες απαντήσεις σε μάταιες απορίες. Φερ’ ειπείν σε τούτα τα χρόνια της δημόσιας ρητορείας και της ιδιωτικής ιστορίας, όπου όλα τριγύρω είναι «ωραία κιόλας ερείπια»2, τι μπορούμε να λογαριάσουμε για Πράξη; Κι ακόμη: ποια Πράξη, μέσα σε τούτο το ετοιμόρροπο σκηνικό μες στο οποίο περιφέρουμε κομπάρσο τη ζωή μας, μπορεί να σταθεί όρθια σαν αλεξικέραυνο;
Ζούμε στα χρόνια, που το τιποτένιο κάνει μεγάλο σαματά. "Πάμε ΠΟΥΘΕΝΑ, να δούμε ΚΑΝΕΝΑΝ για να πούμε ΤΙΠΟΤΑ", είναι το σλόγκαν της νέας εποχής. Η βιαστική πλειοψηφία, που ξεχαρμανιάζει μπροστά στους ήρωες της lifestyle υποκατάστατης πραγματικότητας, έχει τυφλά και κωφά τα αισθητήρια της για τέτοιες λογής Πράξεις, όπως τούτο το ευαίσθητο δασκαλίκι του νεαρού Άγγελου. Μοιάζει για αυτούς αποκοτιά, γραφικότητα, καπρίτσιο ή τέλος πάντων μια ασήμαντη και δυσδιάκριτη ψηφίδα στο οπτικό τους πεδίο. Στο βάθος ίσως και να την αγνοούν, επειδή γίνονται ενοχλητικοί όσοι επιμένουν ακόμα να θυμίζουν πως είμαστε φτιαγμένοι για να γίνουμε Άνθρωποι ...
...θα ήθελα να φωνάξω στον αληθινό Δάσκαλο τα λόγια του Ποιητή:
"Κι όρθια η Πράξη σαν αλεξικέραυνο".
Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου 2011
Ο δρόμος μπροστά μας.
Εχουν λυσσάξει για να καταργήσουν τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων και να απολύσουν δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα. Έχουν στείλει στην ανεργία εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, με αποτέλεσμα η επίσημη στατιστική να μιλά για 870.000 άτομα και 17,7% ήδη. Έχουν οδηγήσει στη φτώχεια εκατομμύρια εργαζόμενους και στην απόγνωση έναν ολόκληρο λαό. Και τώρα, απαιτούν και εκβιάζουν, για να σώσουν την Ελλάδα βεβαίως, να παραμείνουν στην κυβέρνηση, να επεκταθεί ο βίος της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου, να αποκτήσει μονιμότητα η πολιτική καριέρα των επαγγελματιών πολιτικών και πολύ περισσότερο η άγρια αντιλαϊκή πολιτική της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ. Περιφρονώντας κυνικά τη λαϊκή θέληση, η ιερή συμμαχία του ελληνικού και του ξένου κεφαλαίου, υπό την άμεση επιτροπεία της ΕΕ, του Βερολίνου και του ΔΝΤ, δοκιμάζει τη δυνατότητα χρονικής και πολιτικής επέκτασης του κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος. Χωρίς ντροπή μιλούν για ένα ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα, μια σύγχρονη δικτατορία των αγορών, όπου ο εργαζόμενος λαός θα βρίσκεται στο ρόλο του ανώριμου και αχρείαστου κομπάρσου, κατάλληλος μόνο για να τον υπερεκμεταλλεύονται και για να πληρώνει τα χαράτσια. Πρόκειται για τον τύπο δημοκρατίας που αντιστοιχεί στην εποχή της άγριας καπιταλιστικής επίθεσης για να ξεπεραστεί η βαθύτατη κρίση σε βάρος των εργαζομένων. Γι’ αυτό θέλουν τους Παπαδήμ(ι)ους. Για να ολοκληρώσουν την ψήφιση της άθλιας Δανειακής Σύμβασης, αλυσοδένοντας το λαό για δεκαετίες, να περάσει τα παλιά και τα νέα μέτρα. Το εργατικό και λαϊκό κίνημα, που δίνει ήδη σκληρές μάχες (στη Χαλυβουργία και σε άλλα μέτωπα) πρέπει να προετοιμάσει μια μεγάλη επανεξόρμηση αγώνα, για ένα πραγματικό πανεργατικό παλλαϊκό ξεσηκωμό, για να μην περάσει η Δανειακή Σύμβαση της χρεωκοπίας του λαού, να ανατραπούν τα μέτρα κοινωνικού κανιβαλισμού, για να πέσει η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου και να αναδειχθεί ως αυτοτελής, ισχυρός πολιτικός παράγοντας το μαζικό κίνημα, με τα δημοκρατικά ανεξάρτητα όργανά του...
ΑΠΟ ΕΦΗΜ. "ΠΡΙΝ"
ΑΠΟ ΕΦΗΜ. "ΠΡΙΝ"
Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011
ΟΛΟΙ στις εκλογές της ΕΛΜΕ, Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου
Η ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ!!!
ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΨΗΦΟ, ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΧΗ,
Υπάρχουν πολλοί λόγοι γι΄αυτό.
Ο Στάθης καταγράφει μερικούς.
Bαστίλη 2011...
του Στάθη
Ο καπιταλισμός συνέδεσε τον εαυτόν του με την αστική δημοκρατία, όμως και με τη φασιστική εκτροπή, όμως και με τις ολιγαρχικές τυραννίδες κακή ώρα σαν και τώρα.
Τώρα η Ευρώπη βλέπει τη Γερμανία «να επανεξοπλίζεται»! Ω, είναι νωρίς ακόμα για τη μεγάλη φρίκη! Αυτοί που σχεδιάζουν την ελεύθερη οικονομία θα μας οδηγήσουν στο κρύο των σπιτιών με τη σβηστή εστία, θα μας οδηγήσουν, ήδη μας οδηγούν απαλά-απαλά αλλά ασφαλώς εκεί που πια δεν θα έχει σημασία ούτε η προσευχή, ούτε η προκήρυξη...
Ενα πακέτο «Ασσος» άφιλτρος σε τροχιά πάνω απ' το κιγκλίδωμα. Νύχτα Νοέμβρη
τότε. Το κρύο θαρρώ δεν ήταν ακόμα τσουχτερό, ή ήταν; Τα τρομαγμένα μάτια του στρατιώτη με το όπλο άτονο και χωρίς σφαίρες -νομίζω- στη θαλάμη, δίπλα του ο μπάτσος με το καδρόνι· ήθελε να χτυπήσει περισσότερο τον στρατιώτη παρά εμένα.
Παλιός καιρός
καρφωμένοι στο καράβι οι κωπηλάτες
καρφωμένοι στο κουπί
θήτες αλλά ελεύθεροι πολίτες, ο καθένας με τον καημό του,
ο Αριστόδημος που δεν τον ήθελε η Σπάρτη
κι ο Αλκιβιάδης πεθαμένος να νοσταλγεί το άστυ,
χρόνια στο κουπί
πότε τριήρης, πότε δρόμων
μαύρο το νερό, μαύρο το πανί.
Και μια τρύπα καταμεσής, στόμα να περνάει
ο άνεμος στην από 'κεί του μεριά
σαράντα χρόνια πηγαινέλα να βλέπει ο Αιγέας το πανί να 'ρχεται - προσπαθούσα πιτσιρικάς, φοιτητής, να φαντασθώ τον Μύρη να γράφει «ακούς να λένε στα χωριά οι γέροντες τα βράδια κάτι μυστήρια πράγματα που χτίζουν τα σκοτάδια...»
...φανταζόμουν μικρό κομμάτι χαρτί σχολικού τετραδίου, λέξεις γραμμένες με μολύβι· οικονομία της γραφής.
Οικονομία της γραφής...
Σήμερα απ' τα μπαλκόνια ουρλιάζουν διαταγές τα Επιτόκια και οι Κύκλωπες απ' τις ταράτσες χτίζουν τον ουρανό με γιγάντιες πέτρες εξορυγμένες απ' τα Τάταρτα
φερμπότεν από 'δώ άχτουνγκ από 'κεί
μέτρα από υγρόν πυρ που ουρλιάζουν σαν ασθενοφόρα - περιπολικά - πυροσβεστικά, μόνον ο φίλος μου ο Μάριος τα ξεχωρίζει. Ηρωας του Πολυτεχνείου με τρύπιες τσέπες
δεν έμαθε ποτέ του να κάνει λογαριασμούς, έμεινε στους λογισμούς
δεν έμαθε ποτέ του να μετράει λεφτά, σόλδια και σκούδα, όλο γελούσε, ένας ήρωας με άδειες τσέπες, ταξιδεύει τώρα κι αυτός ανάσκελα στην ασπίδα του Αχιλλέα, επί τας, αγόρι μου επί τας και ένα τσιγαράκι σκέτο, πικρό-πικρό, να βλέπουν τη φλογίτσα σου τ' αστέρια να σου κρατάνε την τροχιά προς την τέταρτη διάσταση
εκείνην την πρώτη, πάνω απ' το κιγκλίδωμα.
Στο ίδιο τραγούδι που όσες φορές κι αν άλλαξε, με τα ίδια μάτια σε κοιτούν τα δένδρα κι απ' τις φωλιές τους οι νεράιδες-φωλιές ολάνθιστες μέσα στον χειμώνα που πολιορκεί την αλεπού και τον λύκο.
Τώρα, λίγο πριν να σου κόψει το τσιγάρο ο γιατρός, κάνεις ντου στους Τρομοκράτες Τοκογλύφους και τους πετάς λέξεις στο δόξα πατρί
η ίδια παλιά παρέα των λέξεων που τα πίνουν κάθε Παρασκευή, άλλη ούζο, άλλη ρακόμελο, άλλη τσίπουρο στο στέκι με τα αγάλματα, τα επιγράμματα και τα επιτύμβια
λέξεις που μεταξύ τους αγαπιούνται.
Και σχηματίζουν τη μεταξύ μας αγάπη σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς της Αρπυιας και της Μέδουσας.
Την αγάπη που «ουδέποτε εκπίπτει».
Κοίταξε λοιπόν τι σου λένε κι απόψε οι λέξεις σου, αγόρι μου: τέσσερα δάκρυα που τα έκανε η φωτιά διαμάντια το φυλακτό σου
και το ριζικό σου. Τα παιδιά που αγάπησαν την Πράβντα και τη μοτοσυκλέτα του Στηβ Μακ Κουήν να καβαλάει το συρματόπλεγμα -ιστορούνται απ' τις λέξεις σου απόψε, κάνε τες σήματα μορς, βάλε τες στο μπουκάλι κι αμόλα το στη θάλασσα. Τι κι αν είναι μαύρο το πανί με πάντα ολόφρεσκια την παμπάλαιη φάουσα τρύπα του;
Θήτης, θήτης, ελεύθερος πολίτης.
Κι όταν μάθει ο αριστοκράτης να ανασαίνει τον ιδρώτα και τα ούρα του θήτη που λάμνει πλάι του, θα 'ναι ελεύθερες οι λέξεις του, να πάνε να προσκυνήσουν τα μαρμαρωμένα κόκκινα σανδάλια τού Ακτήμονος Αμνού.
Μπαρούτι και λιβάνι...
ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΨΗΦΟ, ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΧΗ,
Υπάρχουν πολλοί λόγοι γι΄αυτό.
Ο Στάθης καταγράφει μερικούς.
Bαστίλη 2011...
του Στάθη
Ο καπιταλισμός συνέδεσε τον εαυτόν του με την αστική δημοκρατία, όμως και με τη φασιστική εκτροπή, όμως και με τις ολιγαρχικές τυραννίδες κακή ώρα σαν και τώρα.
Τώρα η Ευρώπη βλέπει τη Γερμανία «να επανεξοπλίζεται»! Ω, είναι νωρίς ακόμα για τη μεγάλη φρίκη! Αυτοί που σχεδιάζουν την ελεύθερη οικονομία θα μας οδηγήσουν στο κρύο των σπιτιών με τη σβηστή εστία, θα μας οδηγήσουν, ήδη μας οδηγούν απαλά-απαλά αλλά ασφαλώς εκεί που πια δεν θα έχει σημασία ούτε η προσευχή, ούτε η προκήρυξη...
Ενα πακέτο «Ασσος» άφιλτρος σε τροχιά πάνω απ' το κιγκλίδωμα. Νύχτα Νοέμβρη
τότε. Το κρύο θαρρώ δεν ήταν ακόμα τσουχτερό, ή ήταν; Τα τρομαγμένα μάτια του στρατιώτη με το όπλο άτονο και χωρίς σφαίρες -νομίζω- στη θαλάμη, δίπλα του ο μπάτσος με το καδρόνι· ήθελε να χτυπήσει περισσότερο τον στρατιώτη παρά εμένα.
Παλιός καιρός
καρφωμένοι στο καράβι οι κωπηλάτες
καρφωμένοι στο κουπί
θήτες αλλά ελεύθεροι πολίτες, ο καθένας με τον καημό του,
ο Αριστόδημος που δεν τον ήθελε η Σπάρτη
κι ο Αλκιβιάδης πεθαμένος να νοσταλγεί το άστυ,
χρόνια στο κουπί
πότε τριήρης, πότε δρόμων
μαύρο το νερό, μαύρο το πανί.
Και μια τρύπα καταμεσής, στόμα να περνάει
ο άνεμος στην από 'κεί του μεριά
σαράντα χρόνια πηγαινέλα να βλέπει ο Αιγέας το πανί να 'ρχεται - προσπαθούσα πιτσιρικάς, φοιτητής, να φαντασθώ τον Μύρη να γράφει «ακούς να λένε στα χωριά οι γέροντες τα βράδια κάτι μυστήρια πράγματα που χτίζουν τα σκοτάδια...»
...φανταζόμουν μικρό κομμάτι χαρτί σχολικού τετραδίου, λέξεις γραμμένες με μολύβι· οικονομία της γραφής.
Οικονομία της γραφής...
Σήμερα απ' τα μπαλκόνια ουρλιάζουν διαταγές τα Επιτόκια και οι Κύκλωπες απ' τις ταράτσες χτίζουν τον ουρανό με γιγάντιες πέτρες εξορυγμένες απ' τα Τάταρτα
φερμπότεν από 'δώ άχτουνγκ από 'κεί
μέτρα από υγρόν πυρ που ουρλιάζουν σαν ασθενοφόρα - περιπολικά - πυροσβεστικά, μόνον ο φίλος μου ο Μάριος τα ξεχωρίζει. Ηρωας του Πολυτεχνείου με τρύπιες τσέπες
δεν έμαθε ποτέ του να κάνει λογαριασμούς, έμεινε στους λογισμούς
δεν έμαθε ποτέ του να μετράει λεφτά, σόλδια και σκούδα, όλο γελούσε, ένας ήρωας με άδειες τσέπες, ταξιδεύει τώρα κι αυτός ανάσκελα στην ασπίδα του Αχιλλέα, επί τας, αγόρι μου επί τας και ένα τσιγαράκι σκέτο, πικρό-πικρό, να βλέπουν τη φλογίτσα σου τ' αστέρια να σου κρατάνε την τροχιά προς την τέταρτη διάσταση
εκείνην την πρώτη, πάνω απ' το κιγκλίδωμα.
Στο ίδιο τραγούδι που όσες φορές κι αν άλλαξε, με τα ίδια μάτια σε κοιτούν τα δένδρα κι απ' τις φωλιές τους οι νεράιδες-φωλιές ολάνθιστες μέσα στον χειμώνα που πολιορκεί την αλεπού και τον λύκο.
Τώρα, λίγο πριν να σου κόψει το τσιγάρο ο γιατρός, κάνεις ντου στους Τρομοκράτες Τοκογλύφους και τους πετάς λέξεις στο δόξα πατρί
η ίδια παλιά παρέα των λέξεων που τα πίνουν κάθε Παρασκευή, άλλη ούζο, άλλη ρακόμελο, άλλη τσίπουρο στο στέκι με τα αγάλματα, τα επιγράμματα και τα επιτύμβια
λέξεις που μεταξύ τους αγαπιούνται.
Και σχηματίζουν τη μεταξύ μας αγάπη σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς της Αρπυιας και της Μέδουσας.
Την αγάπη που «ουδέποτε εκπίπτει».
Κοίταξε λοιπόν τι σου λένε κι απόψε οι λέξεις σου, αγόρι μου: τέσσερα δάκρυα που τα έκανε η φωτιά διαμάντια το φυλακτό σου
και το ριζικό σου. Τα παιδιά που αγάπησαν την Πράβντα και τη μοτοσυκλέτα του Στηβ Μακ Κουήν να καβαλάει το συρματόπλεγμα -ιστορούνται απ' τις λέξεις σου απόψε, κάνε τες σήματα μορς, βάλε τες στο μπουκάλι κι αμόλα το στη θάλασσα. Τι κι αν είναι μαύρο το πανί με πάντα ολόφρεσκια την παμπάλαιη φάουσα τρύπα του;
Θήτης, θήτης, ελεύθερος πολίτης.
Κι όταν μάθει ο αριστοκράτης να ανασαίνει τον ιδρώτα και τα ούρα του θήτη που λάμνει πλάι του, θα 'ναι ελεύθερες οι λέξεις του, να πάνε να προσκυνήσουν τα μαρμαρωμένα κόκκινα σανδάλια τού Ακτήμονος Αμνού.
Μπαρούτι και λιβάνι...
Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΔΑΣΚΑΛΟ
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΔΑΣΚΑΛΟ
Μη μ’ ενοχλείς
τη σκέψη μου σεβάσου που ερευνάει
δεν μ’ ενδιαφέρει τίποτα
το βλέμμα μου ρουφάει.
Εκείνο το άσπρο, το λευκό, το άψυχο λιθάρι
που ως το κοιτώ μαζεύομαι
και λέω πως θα πάρει ζωή
θα γίνει με φτερά, άγγελος να πετάει
κι ίσως καρδούλα και ψυχή
στο στήθος του χτυπάει.
Έτσι θαρρώ όταν εγώ γλύπτης, σφυρί και σμίλη
θα το λαξεύσω και λευκή μορφή αγγέλου γίνει.
Τώρα το ξέρω πως κι εσύ είσαι αποφασισμένος
Δάσκαλος σ’ ένα όνειρο με βλέμμα καρφωμένο
πάνω στα ακατέργαστα μικρά – μικρά παιδιά μας
σμίλη σου η γνώση που εσύ χαρίζεις κι είναι θαύμα
γιατί μεταμορφώνονται και από άψυχα διαμάντια
σιγά – σιγά λαξεύονται και γίνονται λιοντάρια.
Το ποίημα γράφηκε από τον απεργό-εργαζόμενο στην Ελληνική Χαλυβουργία, Σταύρο Δικαίο Φοινικάκο. Διαβάστηκε στην πύλη του εργοστασίου από τον ίδιο, προς τους συλλόγους εκπαιδευτικών που βρέθηκαν εκεί, σήμερα, 28 Νοέμβρη, στις 4 το απόγευμα, φέρνοντας χρήματα, τρόφιμα, αλληλεγγύη και περίσσευμα ψυχής…
Μη μ’ ενοχλείς
τη σκέψη μου σεβάσου που ερευνάει
δεν μ’ ενδιαφέρει τίποτα
το βλέμμα μου ρουφάει.
Εκείνο το άσπρο, το λευκό, το άψυχο λιθάρι
που ως το κοιτώ μαζεύομαι
και λέω πως θα πάρει ζωή
θα γίνει με φτερά, άγγελος να πετάει
κι ίσως καρδούλα και ψυχή
στο στήθος του χτυπάει.
Έτσι θαρρώ όταν εγώ γλύπτης, σφυρί και σμίλη
θα το λαξεύσω και λευκή μορφή αγγέλου γίνει.
Τώρα το ξέρω πως κι εσύ είσαι αποφασισμένος
Δάσκαλος σ’ ένα όνειρο με βλέμμα καρφωμένο
πάνω στα ακατέργαστα μικρά – μικρά παιδιά μας
σμίλη σου η γνώση που εσύ χαρίζεις κι είναι θαύμα
γιατί μεταμορφώνονται και από άψυχα διαμάντια
σιγά – σιγά λαξεύονται και γίνονται λιοντάρια.
Το ποίημα γράφηκε από τον απεργό-εργαζόμενο στην Ελληνική Χαλυβουργία, Σταύρο Δικαίο Φοινικάκο. Διαβάστηκε στην πύλη του εργοστασίου από τον ίδιο, προς τους συλλόγους εκπαιδευτικών που βρέθηκαν εκεί, σήμερα, 28 Νοέμβρη, στις 4 το απόγευμα, φέρνοντας χρήματα, τρόφιμα, αλληλεγγύη και περίσσευμα ψυχής…
1η Δεκέμβρη 2011
1η Δεκέμβρη κανείς στη δουλειά.
Το ρολόι του κόσμου χτυπά μεσάνυχτα. Το κοντέρ του παγκόσμιου χρέους της ιστοσελίδας του Economist, ανεβάζει τα νούμερα, κάθε λεπτό, σαν τρελό. Κεφάλαια εκτοξεύουν τα κέρδη τους στον ουρανό, εν μέσω κρίσης, την ίδια στιγμή που άλλα καταστρέφονται. Οι ηγέτες της ΕΕ και του ΔΝΤ ζητούν συναίνεση για νέα μέτρα που θα σώσουν τις τράπεζες και θα ανεβάσουν την κερδοφορία των κεφαλαίων τους. Η κυβέρνηση Παπαδήμου, παράνομη, διορισμένη, χωρίς κανένα κοινωνικό έρεισμα, εκφράζει τη συμφωνία του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ στη Συμφωνία της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ στις 26 Οκτώβρη, με τη στήριξη ΛΑΟΣ, Μπακογιάννη, Κουβέλη καταδικάζοντας τον ελληνικό λαό σε μια άνευ προηγουμένου καταβαράθρωση του βιοτικού επιπέδου και των δικαιωμάτων του. Κι όλα αυτά κάτω από καθεστώς ταπεινωτικής «Εποπτείας», αναίρεσης βασικών δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων του. Την ίδια στιγμή η λιτότητα γίνεται πανευρωπαϊκός κανόνας, το σύνολο των εργαζόμενων όλων των χωρών βρίσκεται στο στόχαστρο της πολιτικής της ΕΕ και του ΔΝΤ.
Για να ξεπεράσει την καπιταλιστική κρίση, το κεφάλαιο χρησιμοποιεί την έκρηξη του χρέους, τα δημόσια ελλείμματα, ακόμη και την πιθανή κατάρρευση ολόκληρων κρατών, προκειμένου να δώσει μιας στρατηγικής σημασίας απάντηση, στη βάση και των άμεσων και μακροπρόθεσμων συμφερόντων του, του κέρδους και της εκμετάλλευσης: να ξεπεράσει την κρίση του υποβαθμίζοντας την εργασία, καταδικάζοντας την εργαζόμενη πλειοψηφία σε μια ζωή χωρίς δικαιώματα, χωρίς ελπίδα, παρόν και μέλλον.
Η ΠΑΙΔΕΙΑ ακυρώνεται πλήρως ως κοινωνικό δικαίωμα και παραδίδεται στο ιδιωτικό κεφάλαιο ως νέο πεδίο κερδοφορίας. Τα σχολεία μετατρέπονται σε αποθήκες κατάρτισης φθηνού εργατικού δυναμικού. Ο αριθμός των μαθητών στην τάξη αυξάνει αντιστρόφως ανάλογα με τον αριθμό των διορισμών. Τα βιβλία με δόσεις, οι υποδομές (όπου υπάρχουν) χωρίς δυνατότητα συντήρησης και ό,τι ξεχωρίζει (μουσικά, αθλητικά, μετακινήσεις κ.λπ.) στην κλίνη του Προκρούστη. Η επίθεση στο δημόσιο σχολείο ενισχύεται δημιουργώντας ένα ασφυκτικό πλαίσιο λειτουργίας με την κατηγοριοποίηση των σχολείων και την αξιολόγηση‐χειραγώγηση του εκπαιδευτικού (βλ. νέο μισθολόγιο, συγκεντρωτικός ρόλος των διευθυντών).
Η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ, των βιομηχάνων, των τραπεζών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της τρόικας απειλεί όλους τους εργαζόμενους. Σε Δημόσιο και Ιδιωτικό τομέα. Η εργασιακή εφεδρεία και μελλοντικά οι απολύσεις, η μείωση των αποδοχών, οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις με την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, οι συγχωνεύσεις και η υποχρηματοδότηση, η ισοπέδωση της δημόσιας παιδείας και υγείας είναι η πολιτική τους για να ξεπεράσουν την κρίση φορτώνοντάς τη στις πλάτες των εργαζομένων.
1η Δεκέμβρη κανείς στη δουλειά.
Συμμετέχουμε στην πανεργατική απεργία, δυναμώνουμε την αλληλεγγύη. Να αξιοποιήσουμε τη θετική εμπειρία της 48ωρης απεργίας στις 19 και 20 Οκτωβρίου, καθώς και το ξέσπασμα οργής και αγανάκτησης που εκδηλώθηκε με αφορμή τις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου, και οδήγησαν σε ανατροπή την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Η απεργία της 1ης Δεκέμβρη δεν θα πρέπει να είναι μία ακόμη απεργία. Αλλά μία καθολική πολιτική απεργία ανυπακοής με κύρια αιτήματα:
• Να ανατραπεί η κυβέρνηση των πολιτικών δυνάμεων του κεφαλαίου, η τρόικα, η Εποπτεία και κάθε διαχειριστής αυτής της πολιτικής.
• Ο λαός δεν αναγνωρίζει το χρέος, στάση πληρωμών στους τοκογλύφους και διαγραφή του. Να χάσουν τα κεφάλαιά τους οι ντόπιοι και ξένοι τοκογλύφοι αντί να ληστευτούν οι εργαζόμενοι για να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των καπιταλιστών-παρασίτων.
• Να μην περάσει η δανειακή σύμβαση και τα νέα μέτρα! Κατάργηση και όχι «επαναδιαπραγμάτευση» των Μνημονίων κυβέρνησης Ε.Ε‐ΔΝΤ. Κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων.
• Έξοδος από την ΕΕ, το ευρώ και το μηχανισμό της ΟΝΕ.
• Δεν πουλάμε! Δεν παραχωρούμε το δημόσιο πλούτο! Δημόσιες όλες οι κοινωφελείς υπηρεσίες Δωρεάν υγεία, παιδεία, πρόνοια, ασφάλιση.
• Δουλειά για όλους. Όχι στο νέο μισθολόγιο-λαιμητόμο και στη σύνδεση μισθού παραγωγικότητας, στις ατομικές συμβάσεις εργασίας και στην καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων. Κλαδική συλλογική σύμβαση. Όχι στην αύξηση των ωρών εργασίας των δημόσιων υπαλλήλων στις 40 ώρες την εβδομάδα. Όχι στην πειθάρχηση του νέου Δημοσιοϋπαλληλικού Κώδικα.
- Νά δωθεί ολόκληρο το ΕΦΑΠΑΞ , καμιά μείωση των συντάξεων , προστασία των ταμείων μας.
• Εκπαίδευση για τις ανάγκες και τα δικαιώματα της νεολαίας και της κοινωνίας. Όχι στο σχολείο της αγοράς! Αγώνας για ένα ενιαίο 12χρovo σχολείο, δημόσιο και δωρεάν, με εκπαιδευτικούς μόνιμους, με σταθερή εργασία, ουσιαστική επιμόρφωση αξιοπρεπείς αποδοχές και ασφάλιση.
Απέναντι στην επέλαση κυβέρνησης ‐ΔΝΤ ‐ΕΕ καλούμε σε
ΜΑΖΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ Της 1ΗΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗ
Αριστερή Πρωτοβουλία στη 'Β ΕΛΜΕ ΑΧΑIΑΣ
arpabelme.blogspot.com/
Το ρολόι του κόσμου χτυπά μεσάνυχτα. Το κοντέρ του παγκόσμιου χρέους της ιστοσελίδας του Economist, ανεβάζει τα νούμερα, κάθε λεπτό, σαν τρελό. Κεφάλαια εκτοξεύουν τα κέρδη τους στον ουρανό, εν μέσω κρίσης, την ίδια στιγμή που άλλα καταστρέφονται. Οι ηγέτες της ΕΕ και του ΔΝΤ ζητούν συναίνεση για νέα μέτρα που θα σώσουν τις τράπεζες και θα ανεβάσουν την κερδοφορία των κεφαλαίων τους. Η κυβέρνηση Παπαδήμου, παράνομη, διορισμένη, χωρίς κανένα κοινωνικό έρεισμα, εκφράζει τη συμφωνία του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ στη Συμφωνία της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ στις 26 Οκτώβρη, με τη στήριξη ΛΑΟΣ, Μπακογιάννη, Κουβέλη καταδικάζοντας τον ελληνικό λαό σε μια άνευ προηγουμένου καταβαράθρωση του βιοτικού επιπέδου και των δικαιωμάτων του. Κι όλα αυτά κάτω από καθεστώς ταπεινωτικής «Εποπτείας», αναίρεσης βασικών δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων του. Την ίδια στιγμή η λιτότητα γίνεται πανευρωπαϊκός κανόνας, το σύνολο των εργαζόμενων όλων των χωρών βρίσκεται στο στόχαστρο της πολιτικής της ΕΕ και του ΔΝΤ.
Για να ξεπεράσει την καπιταλιστική κρίση, το κεφάλαιο χρησιμοποιεί την έκρηξη του χρέους, τα δημόσια ελλείμματα, ακόμη και την πιθανή κατάρρευση ολόκληρων κρατών, προκειμένου να δώσει μιας στρατηγικής σημασίας απάντηση, στη βάση και των άμεσων και μακροπρόθεσμων συμφερόντων του, του κέρδους και της εκμετάλλευσης: να ξεπεράσει την κρίση του υποβαθμίζοντας την εργασία, καταδικάζοντας την εργαζόμενη πλειοψηφία σε μια ζωή χωρίς δικαιώματα, χωρίς ελπίδα, παρόν και μέλλον.
Η ΠΑΙΔΕΙΑ ακυρώνεται πλήρως ως κοινωνικό δικαίωμα και παραδίδεται στο ιδιωτικό κεφάλαιο ως νέο πεδίο κερδοφορίας. Τα σχολεία μετατρέπονται σε αποθήκες κατάρτισης φθηνού εργατικού δυναμικού. Ο αριθμός των μαθητών στην τάξη αυξάνει αντιστρόφως ανάλογα με τον αριθμό των διορισμών. Τα βιβλία με δόσεις, οι υποδομές (όπου υπάρχουν) χωρίς δυνατότητα συντήρησης και ό,τι ξεχωρίζει (μουσικά, αθλητικά, μετακινήσεις κ.λπ.) στην κλίνη του Προκρούστη. Η επίθεση στο δημόσιο σχολείο ενισχύεται δημιουργώντας ένα ασφυκτικό πλαίσιο λειτουργίας με την κατηγοριοποίηση των σχολείων και την αξιολόγηση‐χειραγώγηση του εκπαιδευτικού (βλ. νέο μισθολόγιο, συγκεντρωτικός ρόλος των διευθυντών).
Η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ, των βιομηχάνων, των τραπεζών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της τρόικας απειλεί όλους τους εργαζόμενους. Σε Δημόσιο και Ιδιωτικό τομέα. Η εργασιακή εφεδρεία και μελλοντικά οι απολύσεις, η μείωση των αποδοχών, οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις με την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, οι συγχωνεύσεις και η υποχρηματοδότηση, η ισοπέδωση της δημόσιας παιδείας και υγείας είναι η πολιτική τους για να ξεπεράσουν την κρίση φορτώνοντάς τη στις πλάτες των εργαζομένων.
1η Δεκέμβρη κανείς στη δουλειά.
Συμμετέχουμε στην πανεργατική απεργία, δυναμώνουμε την αλληλεγγύη. Να αξιοποιήσουμε τη θετική εμπειρία της 48ωρης απεργίας στις 19 και 20 Οκτωβρίου, καθώς και το ξέσπασμα οργής και αγανάκτησης που εκδηλώθηκε με αφορμή τις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου, και οδήγησαν σε ανατροπή την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Η απεργία της 1ης Δεκέμβρη δεν θα πρέπει να είναι μία ακόμη απεργία. Αλλά μία καθολική πολιτική απεργία ανυπακοής με κύρια αιτήματα:
• Να ανατραπεί η κυβέρνηση των πολιτικών δυνάμεων του κεφαλαίου, η τρόικα, η Εποπτεία και κάθε διαχειριστής αυτής της πολιτικής.
• Ο λαός δεν αναγνωρίζει το χρέος, στάση πληρωμών στους τοκογλύφους και διαγραφή του. Να χάσουν τα κεφάλαιά τους οι ντόπιοι και ξένοι τοκογλύφοι αντί να ληστευτούν οι εργαζόμενοι για να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των καπιταλιστών-παρασίτων.
• Να μην περάσει η δανειακή σύμβαση και τα νέα μέτρα! Κατάργηση και όχι «επαναδιαπραγμάτευση» των Μνημονίων κυβέρνησης Ε.Ε‐ΔΝΤ. Κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων.
• Έξοδος από την ΕΕ, το ευρώ και το μηχανισμό της ΟΝΕ.
• Δεν πουλάμε! Δεν παραχωρούμε το δημόσιο πλούτο! Δημόσιες όλες οι κοινωφελείς υπηρεσίες Δωρεάν υγεία, παιδεία, πρόνοια, ασφάλιση.
• Δουλειά για όλους. Όχι στο νέο μισθολόγιο-λαιμητόμο και στη σύνδεση μισθού παραγωγικότητας, στις ατομικές συμβάσεις εργασίας και στην καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων. Κλαδική συλλογική σύμβαση. Όχι στην αύξηση των ωρών εργασίας των δημόσιων υπαλλήλων στις 40 ώρες την εβδομάδα. Όχι στην πειθάρχηση του νέου Δημοσιοϋπαλληλικού Κώδικα.
- Νά δωθεί ολόκληρο το ΕΦΑΠΑΞ , καμιά μείωση των συντάξεων , προστασία των ταμείων μας.
• Εκπαίδευση για τις ανάγκες και τα δικαιώματα της νεολαίας και της κοινωνίας. Όχι στο σχολείο της αγοράς! Αγώνας για ένα ενιαίο 12χρovo σχολείο, δημόσιο και δωρεάν, με εκπαιδευτικούς μόνιμους, με σταθερή εργασία, ουσιαστική επιμόρφωση αξιοπρεπείς αποδοχές και ασφάλιση.
Απέναντι στην επέλαση κυβέρνησης ‐ΔΝΤ ‐ΕΕ καλούμε σε
ΜΑΖΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ Της 1ΗΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗ
Αριστερή Πρωτοβουλία στη 'Β ΕΛΜΕ ΑΧΑIΑΣ
arpabelme.blogspot.com/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)